*ေနရာ*

တခါက တကၠသိုလ္ တခု၏ ေဟာေျပာပဲြ တခုတြင္ ျဖစ္သည္။ ေဟာေျပာမည့္ ဆရာမွာ နာမည္ၾကီး
ဆရာတဦးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ခန္းမတခုလံုး ျပည့္လုနီးပါး ရွိေနျပီ။
ကြ်န္ေတာ္ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ လူအမ်ားက လမ္းေဘး၀ဲယာ စၾကၤ့တေလ်ာက္တြင္
ေနရာဦးထားျပီးျဖစ္သည္။ အ၀င္ အထြက္ခက္ေသာ အလယ္ခံုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးခံုမ်ားတြင္
ေနရာလြတ္ အနည္းငယ္ က်န္ေနေသးသျဖင့္ ေနရာလြတ္တခုတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ထိုင္လိုက္ျပီး
စင္ေပၚသို႔လွမ္းၾကည့္မိလိုက္သည္။ ဆရာမွာ ေရာက္ႏွင့္ေနျပီျဖစ္သည္။

ေဟာေျပာပဲြသို႔ ေက်ာင္းသားမ်ား တဖဲြဖဲြ ထပ္ေရာက္လာျပီး တခဏခ်င္း ခန္းမတခုလံုး
ျပည့္သြားသည္။ ေဟာေျပာပဲြစေသာအခါ ဆရာက စင္ေပၚမွ ဆင္းျပီးခန္းမ၏
ေနာက္ဆံုးခံုတန္းထိ ေလ်ာက္သြားသည္။ ထိုေနာက္ အလယ္ခံုတြင္ ထိုင္ေနေသာ
ေက်ာင္းသူတဦးအား ထိုးျပကာ ေက်ာင္းသားမ်ားဖက္ လွည့္ျပီး " တပည့္တို႔ ေဟာေျပာပဲြ
မစခင္ ဒီေက်ာင္းသူကို ဆရာအရင္ဆံုး ဂါရ၀ျပဳပါရေစ" ေျပာရင္းဆိုရင္း ဆရာက
ထိုေက်ာင္းသူအား ဦးညႊတ္ အေလးျပဳလိုက္သည္။

ခန္းမမွာ ခဏမွ် အပ္က်သံပင္ မၾကားေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့သည္။ ဘာေၾကာင့္
ထိုေက်ာင္းသူအား ဆရာက အေလးျပဳရသလဲ... လူအမ်ားက သိခ်င္ေနၾကသည္။ ဆရာက အေလးျပဳရာမွ
ဦးမတ္လိုက္ျပီး ညင္သာေသာ အသံျဖင့္ " ဆရာသူ႔ကို အေလးျပဳရတဲ့ အေၾကာင္းက သူဟာ
အထဲဆံုးခံုကို ေရြးခဲ့လို႔ပဲ" ဆရာ၏ စကားကို ၾကားေသာ္ ေက်ာင္းသားမ်ားက
လွဳပ္လွဳပ္ရြရြျဖစ္လာၾကျပီး တေယာက္တေပါက္ တီးတိုး ထင္ျမင္ခ်က္ေတြေပးၾကသည္။

ဆရာက ဆက္၍.... "ဆရာဟာ ဒီခန္းမကို အရင္ဦးဆံုး ေရာက္လာခဲ့သူပါ။
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ခန္းမထဲ စ၀င္လာတာကို ဆရာထိုင္ျပီး သတိထား
ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အရင္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ၀င္လာတာနဲ႔ ေနရာေကာင္းေတြကို
ဦးထားၾကတယ္။ စင္နဲ႔နီးတဲ့ လမ္းေဘး ၀ဲယာတေလ်ာက္ဟာ သူတို႔အတြက္ အေကာင္းဆံုး
ေနရာေပါ့။ ၀င္လို႔ ထြက္လို႔ေကာင္းမယ္။ စင္နဲ႔လည္း နီးေတာ့ ေကာင္းေကာင္း
ၾကားရတာေပါ့။ ဒီေက်ာင္းသူ၀င္လာေတာ့ ဆရာသတိထားမိတယ္။ သူ၀င္လာတုန္းက စင္နဲ႔
နီးတဲ့ ေနရာေတြမွာ ေနရာလြတ္ေတြ ရွိေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့
သူဟာေနာက္ဆံုးတန္းထိေလ်ာက္ျပီး အထဲဆံုးမွာ သြားထိုင္ေနတယ္။ အဲဒီေနရာက
၀င္လို႔ထြက္လို႔လဲ မလြယ္ဘူး။ သူဟာ ေနရာေကာင္းကို တျခားလူအတြက္ ခ်န္ေပးျပီး
ကိုယ့္အတြက္ က်ေတာ ့ မေကာင္းတဲ့ ေနရာကို ယူတယ္။သူ႔ရဲ႔ ဒီလိုစိတ္ဓာတ္ကို
ေလးစားျပီး အေလးျပဳဖို႔ မသင့္ေပဘူးလား"

ဆရာက ဆက္၍ "ေနာက္ပိုင္း ဆရာ သတိထားမိတယ္။ ေနရာေကာင္းလို႔ ထင္ျပီး ေရြးလိုက္တဲ့
ေက်ာင္းသားေတြဟာ ပိုဒုကၡေရာက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေရွ႔ခံုနဲ႔ေနာက္ခံုရဲ႔
အကြာအေ၀းဟာ က်ဥ္းတယ္။ ေနာက္ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက အထဲကို ၀င္ခ်င္ရင္ အျပင္
ေနရာေကာင္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့ လူေတြက ထထေပးရတယ္။ ဆရာ ခန္႔မွန္းၾကည့္ေတာ့
နာရီ၀က္အတြင္းမွာ အဲလို "ေနရာေကာင္း" ကိုယူထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ထထျပီး
လမ္းဖယ္ေပးရတာ ဆယ္ခါမကာဘူး။ အဲ.... ဟိုေနာက္ဆံုး အထဲဆံုးမွာ ထိုင္ေနတဲ့
ေက်ာင္းသူကေတာ့ ထေပးစရာမလိုဘဲ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္နဲ႔ အေႏွာင့္အယွက္ကင္းကင္း
သူ႔စာအုပ္ကို သူဖတ္ေနခဲ့တယ္။"

ဆရာက ခဏနားျပီး ခန္းမ တခုလံုးကို အကဲခတ္ ၾကည့္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ အားပါေသာ
ေလသံျဖင့္.....
*" တပည့္တို႔ မွတ္ထားၾကပါ။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္အတြက္ပဲလို႔ ထင္လိုက္တဲ့
အခ်ိန္မွာ ဒုကၡဟာလဲ ကိုယ့္အတြက္ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ သူ႔တပါးအတြက္လို႔
ထင္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူတပါးက ကိုယ့္အတြက္ အဆင္ေျပမူေတြကို မသိမသာနဲ႔
ေပးေနခဲ့တယ္"*

ဆရာ့စကားသံ အဆံုး ခန္းမတခုလံုး ၾသဘာသံမ်ားျဖင့္ ဟိန္းသြားခဲ့သည္။
လက္ရွိျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အျဖစ္တခုျဖင့္ ဥပမာေပးျပီး ဆရာက လူ႔ဘ၀တြင္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္
သင့္သည့္အရာကို ရွင္းျပသြားခဲ့သည္။

အခြင္႕အေရး

ကြ်န္ေတာ္၊ ဇနီးနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္သမီးေလး Oregon State မွာရွိတဲ့ Red River Valley တစ္ေနရာမွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနခဲ့တယ္။
လူသူအေရာက္နည္းတဲ့ ႏွင္းတလင္းျပင္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကား ပ်က္သြားလို႔ျဖစ္တယ္။

ႏွစ္ႏွစ္ၾကာ ေလ့က်င့္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာဝန္သင္တန္းျပီးတဲ့ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ ေပ်ာ္ပဲြက်င္းပဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစု
ခရီးထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သင္ခဲ့တဲ့ေဆးပညာနဲ႔ ပ်က္ေနတဲ့ကားတစ္စီးကို ေကာင္းေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။

ဒီအျဖစ္က အႏွစ္၂ဝရွိခဲ့ျပီ ဆိုေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ့္မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ Oregon State က ေကာင္းကင္ျပာလိုပဲ
ၾကည္လင္ေနဆဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔မနက္က အိပ္ရာႏုိးတာနဲ႔ မီးဖြင့္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမွာင္ထဲမွာ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပိတ္မိေနျပီ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္သတိထားလိုက္မိတယ္။ ၾကိဳးစားျပီး ကားစက္ကို ကြ်န္ေတာ္ႏိုးၾကည့္ေပမယ့္
အရာမေရာက္ခဲ့ဘူး။ ကားထဲကေန ကြ်န္ေတာ္ထြက္ျပီး စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေအာ္ဟစ္က်ိန္ဆဲလိုက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္
ကြ်န္ေတာ္ဆဲဆိုသံကို ပတ္ဝန္းက်င္အေမွာင္က ဖံုးအုပ္ခဲ့တယ္။

ကားက ဘက္ထရီကုန္သြားလို႔ ျဖစ္မယ္လို႔ ဇနီးနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြက
ကြ်န္ေတာ္ကားျပင္တဲ့ အတတ္ထက္ ပိုေကာင္းတဲ့အတြက္ ကားလမ္းမၾကီးေပၚအထိ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး
အကူအညီေတာင္းဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္တယ္။ ဇနီးနဲ႔သမီးကိုေတာ့ ကားေပၚမွာ ေစာင့္ခိုင္းေစခဲ့တယ္။

အခ်ိန္ ၂နာရီ ၾကာျပီးေနာက္ အဆစ္လဲြသြားတဲ့ ေျခေထာက္တစ္ဖက္နဲ႔ လမ္းမၾကီးေပၚ ကြ်န္ေတာ္ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔
ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သစ္ေတြတင္ထားတဲ့ ကားတစ္စီးကိုေတြ႔လို႔ ကြ်န္ေတာ္လက္ျပ အကူအညီေတာင္းလိုက္တယ္။
အဲဒီ သစ္တင္ကားက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဓာတ္ဆီဆိုင္တစ္ဆိုင္ အေရာက္မွာ ဆင္းခိုင္းခဲ့ပါတယ္။

ဓာတ္ဆီဆိုင္ထဲ ကြ်န္ေတာ္လွမ္းဝင္လိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ တနဂၤေႏြေန႔ ဆိုင္ပိတ္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးက
ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို ေတာင့္တင္းသြားေစခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားသံုးဖုန္းနဲ႔ စုတ္ပဲ့ေဟာင္းေျမ့ေနတဲ့ ဖုန္းစာအုပ္တစ္အုပ္က
ကံေကာင္းစြာနဲ႔ အဲဒီေနရာမွာ ရွိေနခဲ့တယ္။ မိုင္ ၂ဝေက်ာ္ေလာက္ေဝးတဲ့ ျမိဳ႔တစ္ျမိဳ႕က တစ္ခုတည္းေသာ ကားဝပ္ေရွာ့ကုမၸဏီကို
ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းဆက္လိုက္တယ္။ ကားျပင္ဆရာ ေပါ့ပ္က ကြ်န္ေတာ္ရွင္းျပတဲ့ အခက္အခဲကို နားေထာင္ျပီး "ေကာင္းျပီ" လို႔ အေျဖေပးတယ္။

ေနရာအတည္တက် သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပလိုက္တယ္။

"တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ကြ်န္ေတာ္နားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမရွိဘူး.. နာရီဝက္အတြင္း အဲဒီေနရာကို ကြ်န္ေတာ္လာခဲ့မယ္"

ေပါ့ပ္အေျပာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားျပင္စရိတ္ သူပိုေတာင္းမွာကို ကြ်န္ေတာ္စိုးရိမ္မိျပန္တယ္။

အနီေရာင္ လက္လက္ထေနတဲ့ ကရိန္းကားကို ေမာင္းျပီး ေပါ့ပ္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူကားနဲ႔ ကားပ်က္တဲ့ေနရာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔
ေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္။

ေနရာအေရာက္ ကားေပၚက ကြ်န္ေတာ္ခုန္ခ်ျပီး ေပါ့ပ္ကိုလွည့္ၾကည့္တဲ့အခိုက္ ကြ်န္ေတာ္ အံ့ၾသတုန္လႈပ္သြားခဲ့မိတယ္။
ခ်ဳိင္းေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို အားျပဳျပီး ေပါ့ပ္ ကားေပၚက ဆင္းလာတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ သူ႔ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုးက
ဗလာၾကီးျဖစ္လို႔.. ခ်ဳိင္းေထာက္ကို အားျပဳျပီး ကားျပင္ဖို႔ ေပါ့ပ္ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းထဲ ကိန္းဂဏန္းတစ္ခ်ဳိ႕
ေပၚလာျပန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကားျပင္ခ သူဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေတာင္းလိုက္မလဲ?

"ေၾသာ္... ကားက ဘက္ထရီကုန္သြားတာ.. ဘက္ထရီအား ခဏသြင္းလိုက္တာနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခရီးဆက္ႏိုင္ျပီ"

ေပါ့ပ္က ဘက္ထရီကို အားသြင္းလိုက္တယ္။ ဘက္ထရီသြင္းေနတုန္း ကြ်န္ေတာ့္သမီးကို ေပါ့ပ္က အေပ်ာ္မ်က္လွည့္ျပေနခဲ့တယ္။
ဓာတ္အားသြင္းျပီး ၾကိဳးေတြ ေပါ့ပ္သိမ္းဆည္းေနတဲ့အခ်ိန္ ကုန္က်စရိတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္။

"ဟာ... မလိုပါဘူး.. ေပးစရာ မလိုပါဘူး" ေပါ့ပ္အေျဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြေဝသြားေစခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္ေမးလိုက္ျပန္တယ္။

"မလိုပါဘူးဗ်ာ.. ကြ်န္ေတာ္ ဗီယက္နမ္မွာတုန္းက ဒီထက္ဆိုးတဲ့ အခက္အခဲကိုေတာင္ လြတ္ေျမာက္လာႏုိင္ခဲ့ေသးတာပဲ။
အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းလံုး ျပတ္သြားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကယ္ခဲ့တဲ့လူက ဒီအၾကင္နာကို
ထပ္လက္ဆင့္ကမ္းဖို႔ မွာခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ခင္ဗ်ားတစ္ျပားမွ ေပးစရာမလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့
မွတ္ထားေပးပါ။ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ ဒီအၾကင္နာကို တစ္ျခားလူဆီ လက္ဆင့္ျပန္ကမ္းေပးပါ"

Good Tips for Everything!

ကၽြန္မတို႔ေတြ လူမႈဘ၀မွာ ရွင္သန္ေနထိုင္ဖို႔ဆိုရင္
ေငြေၾကးေတာင့္တင္းဖို႔အျပင္ က်န္မားေရးေကာင္းဖို႔၊ ရုပ္ရည္ရူပကာ လွပဖို႔၊
လူမႈ႔ဆက္ဆံေရး ေခ်ာေမြ႕ အဆင္ေျပေစဖို႔ စတာေတြကလည္း မလြဲမေသြ
လိုအပ္ပါတယ္ရွင္။ တစ္ေန႔က ကၽြန္မရဲ႕ Mail Box ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ Forward
Mail တစ္ေစာင္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တာနဲ႔ ဒီမွာျပန္လည္
ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္ရွင္။ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္ 40 တိတိကို
ေရးသားေဖာ္ျပထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

က်န္းမာေရး ေကာင္းဖို႔အတြက္ ဆိုရင္


1. ေရမ်ားမ်ားေသာက္ပါ

2. မနက္စာကို ဘုရင္လိုစား၊ ေန႔လည္စာကိုေတာ့ မင္းသားေလးလိုစား၊ ညစာကိုေတာ့
သူေတာင္းစားလို စားပါတဲ့။ (အားလံုး နားလည္ၾကမွာပါေနာ္)

3. သစ္ပင္ေပၚက ရတဲ့ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ေတြကို မ်ားမ်ားစားေပးပါ၊

4. ဘ၀မွာ 3 E နဲ႔ ရွင္သန္ ေနထိုင္ပါ — Energy, Enthusiasm နဲ႔ Empathy
တို႔ျဖစ္ပါတယ္။

5. တရားထိုင္ျခင္း၊ ေယာဂ က်င့္ျခင္း၊ ဘုရားရွိခိုးျခင္း တို႔ကိုလည္း
ျပဳလုပ္ေပးသင့္ပါတယ္။

6. ကစား ခုန္စားလည္း မ်ားမ်ား ျပဳလုပ္ေပးဖို႔ လိုအပ္တယ္။

7. သင္ 2008 ခုႏွစ္မွာ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္အေရအတြက္ထက္ ဒီႏွစ္မွာ မ်ားမ်ားပိုဖတ္ပါ။

8. တစ္ရက္မွာ 10 မိနစ္ေလာက္ ဆိတ္ဆိတ္ေနၾကည့္ဖို႔ကိုလည္း ႀကိဳးစားၾကည့္သင့္တယ္။

9. တစ္ရက္မွာ 7 နာရီေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး အိပ္သင့္ပါတယ္။ (ကၽြန္မဆို 10
နာရီေလာက္ အိပ္တာ)

10. တစ္ရက္မွာ 10 မိနစ္ကေန နာရီ၀က္ေလာက္ထိ လမ္းေလွ်ာက္သင့္ပါတယ္။
လမ္းေလွ်ာက္ေနစဥ္မွာလည္း မ်က္ႏွာေလးကို ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေနေပးရမယ္ေနာ။
(အရူးလို႔ေတာ့ မထင္ေလာက္ပါဘူးေနာ္..: P)


Personality:

11. ကိုယ့္ဘ၀ကို သူမ်ားေတြနဲ႔ မယွဥ္ပါနဲ႔။ သူတို႔ ဘာလမ္းေၾကာင္းကို
ေလွ်ာက္လမ္းေနတယ္ဆိုတာ သင္ မသိႏိုင္ဘူးေလ။

12. ကိုယ္မထိမ္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြေပၚမွာ မေကာင္းျမင္စိတ္ေတြ
မထားပါနဲ႔။ အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္လည္း စိတ္ဆင္းရဲ မေနပါနဲ႔။ လက္ရွိ
ကိုယ့္မွာရွိေနတာေလးကို တန္ဘုိးထားၿပီး ဒါေတြကိုပဲ ပိုေကာင္းေအာင္
လုပ္လိုက္ပါ။

13. အလုပ္ေတြကိုလည္း အလြန္ အကၽြံ မလုပ္ပါနဲ႔.. Limit တစ္ခုထိပဲ လုပ္တာ ေကာင္းပါတယ္။

14. ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိပ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္ႀကီး မခိုင္းေစပါနဲ႔။ ဘယ္သူမွလဲ
ဒါမ်ိဳးမလုပ္ပါဘူး။ သက္ေတာင့္ သက္သာေလးသာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။

15. ကိုယ့္ရဲ႕ တန္ဘိုးရွိတဲ့ စြမ္းအင္ေတြကို အတင္းေျပာျခင္းျဖင့္ မကုန္ဆံုးပါေစနဲ႔။

16. အိပ္ေနစဥ္မွာထက္ ႏိုးေနခ်ိန္ေတြမွာ အိပ္မက္ ပိုမက္ပါ။

17. မနာလို ၀န္တိုျဖစ္ေနတာဟာ အခ်ိန္ျဖဳန္ျခင္း တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ သင့္မွာ
ရွိသင့္ရွိထိုက္တာေတြ အားလံုးရွိေနပါတယ္။

18. အတိတ္က ျပသနာေတြကို ေမ့လိုက္ပါ့ေတာ့။ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္တြဲေဖာ္၊
ၾကင္ေဖာ္ေတြမွာ အတိတ္က အရိပ္ေဟာင္းေတြ ရွိေနရင္လည္း ျပန္မေဖာ္ပါနဲ႔ေတာ့။
ဒါေတြက လက္ရွိဘ၀ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ဖ်က္ဆီးလိမ့္မယ္။

19. ဘ၀ဟာ သိပ္တိုေတာင္းပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို မုန္းဖို႔ ဆိုတဲ့
အခ်ိန္ေတာင္ ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ျခားလူေတြကို မမုန္းပါနဲ႔။

20. ပစၥဳပၸန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔အတြက္ အတိတ္ေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူလိုက္ပါ။

21. ကိုယ့္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြရဲ႕ သခင္ဟာ ကိုယ္မွလြဲလို႔ ေနာက္တစ္ေယာက္
မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

22. ဘ၀ဆိုတာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး တစ္ခုျဖစ္တယ္။ သင္က အဲ့ဒီေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ
ပညာသင္ရမယ့္ ေက်ာင္းသားေလးေပါ့။ ျပသနာဆိုတာက သင္ရိုးညႊန္းတမ္း တစ္ခုရဲ႕
အစိတ္အပုိင္းမွ်သာ ျဖစ္တယ္။ အကၡရာ သခ်ၤာေတြကို တြက္ခ်က္သလို
ေျဖရွင္းႏိုင္သြားမွာပါ။ အဲ့ဒါေတြရဲ႕ သင္ခန္းစာကေတာ့
သင့္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးအတြက္ အေရးပါေနမွာေပါ့။

23. မ်ားမ်ားၿပံဳးပါ၊ မ်ားမ်ားရီပါ။

24. အျငင္းအခံုေတြတိုင္းမွာ သင္ခ်ည္းပဲ အႏိုင္ရေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ သင္
သေဘာမတူတာေတြကို သေဘာတူေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္လိုက္ပါလား။


Society:

25. သင့္မိသားစုနဲ႔ မၾကာခဏ ဖုန္းေျပာပါ။ အေ၀းေရာက္ေနတယ္ဆိုရင္ေပါ့။
တူတူေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေႏြးေထြးတဲ့ ဆက္ဆံေရးေလးျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ပါ။

26. အမ်ားသူငွာအတြက္ ေကာင္းမႈတစ္ခု ေန႔စဥ္ျပဳၾကည့္ပါ။

27. လူတိုင္းကို အရာအားလံုးအတြက္ ခြင့္လြတ္တတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ။
(သိပ္စိတ္ခ်မ္းသာစရာေကာင္းတယ္ ကိုယ္ေတြ႔ပါပဲ)

28. အသက္ 70 ေက်ာ္ ဘိုးဘိုး ဘြားဘြားေတြ၊ အသက္ 6 ႏွစ္ေအာက္ ကေလးေတြနဲ႔
အခ်ိန္မ်ားမ်ား ပိုျဖဳန္းပါ။

29. တစ္ေန႔မွာ လူသံုးေယာက္ေလာက္ကို ကိုယ့္ေၾကာင့္ ၿပံဳး ရီ သြားေအာင္
ႀကိဳးစားၾကည့္ပါလား။

30. တစ္ျခား သူေတြ သင့္ကို ဘာပဲ ထင္ထင္။ ဒါသင့္အလုပ္ မဟုတ္ဘူး။

31. သင့္ရဲ႕ အလုပ္က သင္ေနမေကာင္းျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ သင့္ကို လာျပဳစုမွာ
မဟုတ္ဘူး။ သင့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိသားစု၀င္ေတြကသာ သင့္အနားမွာ
ရွိေနၾကလိမ့္မယ္။ သူတို႔ေတြနဲ႔ မ်ားမ်ား ထိေတြ႔ေနဖို႔ လိုအပ္တယ္။


Life:

32. မွန္ကန္တဲ့ အရာကိုသာ လုပ္ပါ။

33. အသံုးမ၀င္တဲ့၊ ႏွစ္လိုဖြယ္မရွိတဲ့၊ ၾကည္ႏူးဖြယ္ မေကာင္းတဲ့
အရာမွန္သမွ်ကို သင့္စိတ္ထဲက ထုတ္ပစ္လိုက္ပါ။

34. ဘုရား သခင္က အရာအားလံုးကို ေစာင့္ေရွာက္လိမ့္မယ္။

35. ေကာင္းတာပဲ ျဖစ္ေနျဖစ္ေန၊ ဆိုးတာပဲ ျဖစ္ေန ျဖစ္ေန မၿမဲပါဘူး။ အၿမဲ
ေျပာင္းလဲေနမွာ ပါပဲ။

36. ကိုယ္ဘာေတြပဲ ခံစားေနရ ေနရ၊ ကိစၥ မရွိပါဘူး။ ကဲ… လာ သြားစို႔..
အလွျပင္လိုက္၊ ရိႈးထုတ္လိုက္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနရမွာေပါ့။

37. အေကာင္းဆံုးေတြဆိုတာ ျဖစ္လာအံုးမွာပါ။

38. နံနက္တိုင္းမွာ အသက္ရွင္ အႏၱရာယ္ ကင္းၿပီး ႏိုးထလာတာတိုင္းအတြက္
ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါ။

39. ကိုယ့္ရဲ႕ အတြင္း စိတ္သႏၱန္ဟာ အၿမဲေပ်ာ္ရႊင္ေနရမယ္။ ဒါေၾကာင့္
ေပ်ာ္ေပ်ာ္သာေနပါ။


ေနာက္ဆံုး အခ်က္ 40 ေျမာက္လာပါၿပီ။ ေနာက္ဆံုးမွထားလို႔ အေရးမႀကီးတာ
မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဘာတဲ့လဲ

40. ဒီအီးေမလ္းကို သင္ ဂရုတစ္စိုက္ရွိတဲ့ လူ အေယာက္ 40 ဆီကို Forward
လုပ္လိုက္ပါတဲ့။ ကၽြန္မကေတာ့ တစ္ရက္ကို လူ ၁၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ လာဖတ္ေနၾကတဲ့
ကၽြန္မရဲ႕ ဘေလာဂ့္မွာ ျပန္လည္ ေ၀မွ်ေပးလိုက္ပါတယ္။ အားလံုးကို ကၽြန္မက

အၾကင္နာကိုလက္ဆင္႕ကမ္းပါ

အႏွစ္ ၂ဝတိုင္ခဲ့ပါျပီ... ေဆးေက်ာင္းနဲ႔ေဆးေဆာင္ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ ကြ်န္ေတာ္အလုပ္မ်ားေနခဲ့တယ္။
ေက်ာင္းက ေဆးေက်ာင္းသားေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးခဲ့ရတယ္။

တစ္ျခားနယ္ကလာတဲ့ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူစင္ဒီ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ စာလာသင္တာ ၁လရွိပါျပီ။ သူ႔မိခင္လည္း
သူနဲ႔ ခဏလိုက္ေနတဲ့အတြက္ ေဆးရံုအနီးအနားမွာပဲ သူတို႔ေနခ့ဲၾကတယ္။ စစခ်င္းမွာ အရက္ေၾကာင့္၊
မူးယစ္ေဆးေၾကာင့္ ေရာက္လာတဲ့ လူနာေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စမ္းသပ္ေလ့က်င့္ခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီလူနာကို ကုသဖို႔ ကုသနည္းေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခ်ိန္ စင္ဒီမ်က္ရည္ဝဲေနတာကို ကြ်န္ေတာ္သတိထားခဲ့မိတယ္။

"ဒီကိစၥကို မေဆြးေႏြးခ်င္လို႔လား စင္ဒီ"

"မဟုတ္ပါဘူး.. ဆရာ။ အဲဒီလူနာက ကြ်န္မ အေမလည္းျဖစ္ႏိုင္လို႔ပါ"

ေန႔လယ္စာ စားျပီးေနာက္ ႏွစ္ရွည္ၾကာ အရက္ေက်းကြ်န္ျဖစ္ေနတဲ့ စင္ဒီ့မိခင္အေၾကာင္းကို အစည္းအေဝးခန္းထဲမွာ
ကြ်န္ေတာ္တို႔ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။ စင္ဒီက မ်က္ရည္တစ္ဖက္၊ ႏွပ္တစ္ဖက္နဲ႔ သူခံစားခဲ့ရတဲ့ အရွက္၊
ေဒါသ၊ အကဲ့ရဲ႕ေတြကို ေျပာျပခဲ့တယ္။

စင္ဒီ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျပည့္ဝေအာင္ သူ႔မိခင္ကို ေဆးကုဖို႔ ကြ်န္ေတာ္စကားစလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔မိခင္အတြက္
စိတ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းမႈေတြ ကြ်န္ေတာ္စီစဥ္ေပးလိုက္တယ္။ မိသားစု၊ ေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႕ အားေပးကူညီမႈေအာက္မွာ
အရက္ျဖတ္ကုသဖို႔ စင္ဒီမိခင္ သေဘာတူလိုက္တယ္။ အရက္ေသစာ ေသာက္စားတဲ့ မိခင္ေၾကာင့္ စင္ဒီတုိ႔ရဲ႕
မိသားစုဘဝ မသာမယာျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ သူတို႔မိသားစုရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ အလင္းေတြကို
ကြ်န္ေတာ္ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။

"ဆရာ့ကို ဘယ္လိုေက်းဇူး ဆပ္ရမလဲ မသိဘူး" စင္ဒီအေမးေၾကာင့္ ႏွင္းျပင္မွာ ပိတ္မိခဲ့တဲ့အျဖစ္နဲ႔ ေအာက္ပိုင္းျပတ္ေနတဲ့
ကားျပင္ဆရာကို ကြ်န္ေတာ္ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီေနာက္ စင္ဒီကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

"ဒီအၾကင္နာကို လက္ဆင့္ကမ္းပါ.. စင္ဒီ"

ဟုတ္ပါတယ္... ေက်းဇူးျပဳျပီး အၾကင္နာေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းပါ။ ဒီေလာကၾကီး ပိုေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔က ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာ အနည္းအမ်ား၊ ကားအၾကီးအေသးေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈကို တိုင္းတာခဲ့ၾကတယ္။
ဝန္ေဆာင္မႈ အရည္အခ်င္း၊ လူလူခ်င္း အျပန္အလွန္ ေႏြးေထြးဆက္ဆံမႈေတြကမွ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ တကယ့္စံထားဆိုတာကို
ကြ်န္ေတာ္တို႔ မသိခဲ့ၾကတယ္။-- Martin. Luther. King II

*သူတို႔အေၾကာင္း ဖတ္မိသမွ်*

_အမ်ိဳးသမီးမ်ားမွာ အမိ်ဳးသားမ်ားထက္ အကြက္ၾကိဳၿမင္ၾကသည္။
အမိ်ဳးသားမ်ားမွာ ထိုအခ်က္ကို ၾကိဳသိထား၍ အမိ်ဳးသမီးမ်ားကို
တစ္ပတ္ရိုက္ၾကကုန္၏။

_အမိ်ဳးသမီးမ်ား၌ အမွားမ်ားစြာရိွသည္။ အမိ်ဳးသားမ်ား၌မူ
အမွားနွစ္ခုသာရိွ၏ ။ ယင္းမွာ ထင္ရာစြတ္ေၿပာၿခင္းႏွင့္
ထင္ရာစြတ္လုပ္တတ္ၿခင္း ၿဖစ္သည္။

_မိန္းမမ်ားၿဖဳန္းနိုင္သည့္ ေငြပမာဏထက္ ၀င္ေငြပိုရွာၿပနိုင္သူမွာ
အာဂေယာက်္ားမည္၏ ။ ထိုေယာက်္ားမ်ိဳးကို ရေအာင္ရွာယူနိုင္သူကား
အာဂမိန္းမပင္ ။

_အမ်ိဳးသားမ်ားမွာ အမိ်ဳးသမီးတစ္ဦးဦး၏ အခ်စ္ဦးၿဖစ္လိုၾကသည္။
အမိ်ဳးသမီးမ်ားမွာမူ အမိ်ဳးသားတစ္ဦးဦး၏ ေနာက္ဆံုးခ်စ္သူသာ ၿဖစ္လိုၾက၏ ။
အမိ်ဳးသားမ်ားမွာ ခ်စ္ဦးသူမၿဖစ္ရသည့္တိုင္ စိတ္ပ်က္ရန္မလိုေပ ။
ပထမဆံုးေသာ ခင္ပြန္းသည္ၿဖစ္ခြင့္ရိွ၍ ၿဖစ္သည္။ အမိ်ဳးသမီးမ်ားမွာလည္း
ေနာက္ဆံုးခ်စ္သူမၿဖစ္ရလွ်င ္လည္း ၀မ္းမနည္းသင့္ေပ ။
ေနာက္ဆံုးမိန္းမၿဖစ္ရၿခင္း ကပင္ ကံေကာင္းေန၍ ၿဖစ္၏ ။

_မိန္းမတစ္ဦးမွာ ေယာက်္ားက ၄င္းကို ခ်စ္ေနရန္သာ လိုလားသည္ ။ ၄င္းအား
နားလည္မႈေပးၿခင္းကို မလိုလား။ ေယာက်္ားတစ္ဦးမွာ မိန္းမတစ္ဦးက ၄င္းကို
ခ်စ္ေနမည္ကို မလိုလား၊ နားလည္မႈေပးၿခင္းကိုသာ လိုလား၏ ။

_မိန္းမက နည္းနည္းသာခ်စ္ၿပီး နားလည္မႈမ်ားမ်ားေပးမည္ဆို လွ်င္ ေယာက်္ားက
ေက်နပ္သည္။ ေယာက်္ားက မ်ားမ်ားခ်စ္ၿပီး နားလည္မႈလည္း မ်ားမ်ားေပးမည္ဆိုမွ
မိန္းမက ေက်နပ္၏ ။

_မိန္းမမ်ားမွာ အေၿပာင္းအလဲလုပ္လို၍ လက္ထက္ၾကၿခင္းၿဖစ္သည္ ။
ေယာက်္ားမ်ားမွာ ဘာမ်ား ေၿပာင္းလဲမည္နည္းဟု ေမွ်ာ္လင့္၍
လက္ထက္ၾကၿခင္းၿဖစ္သည္ ။ လက္ထက္ၿပီးေနာက္ ဘာမွမထူးမွန္း သိၾကကုန္၏ ။

_လက္ထပ္ၿပီး ေယာက်္ားမ်ားမွာ လက္မထပ္ရေသးသည့္ ေယာက်ာ္းမ်ားထက္
အသက္ပိုရွည္ၾကသည္။ ေသခ်င္စိတ္လည္းပိုမ်ားၾက၏ ။
source : Forwarded Mail