မဂၤလာတရားေတာ္ - ၄

 မဂၤလာတရားေတာ္ - ၄
သားငယ္
ေက်ာင္းေရာက္ၿပီဆုိရင္ စေတြ႕ရသူက ဆရာနဲ႔ အေပါင္းအသင္းပဲရွိတယ္။ ဆရာကိုေတာ့ ေရြးလို႔မရဘူးေနာ္။ မလြဲမေသြကုိေပါင္းရမွာ။ ဒါေၾကာင့္ အရင္စာထဲမွာ “ဆရာ ကုိယ္တုိင္လူမိုက္မျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္” လို႔ ေရးခဲ့ တာေပါ့။

အခုစာမွာ ဦးဇင္းရေ၀ႏြယ္ (အင္းမ)ေရးတဲ့ မဂၤလာ အေတြးမ်ားလုိ႔ စရရင္-

ပ႑ိတာနဥၥ ေသ၀နာ၊ ဧမဂၤလမုတၱမံ။
ပညာရွိကုိ မွီ၀ဲဆည္းကပ္ျခင္းသည္
ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာမည္၏။
ပညာရွိကုိအရွည္တြဲလို႔ မွီ၀ဲဆည္းကပ္နည္းယူေလ။

အေပါင္းအသင္းကိုေတာ့ ေရြးေပါင္းလုိ႔ရတယ္။ ဘယ္ လိုဟာ ေပါင္းရမလဲ။ ေတာင္ၿမိဳ႕၊ မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရာေတာ္ အရွင္ ဇနကာဘိ၀ံသကေတာ့ မွတ္မိလြယ္ေအာင္ မိန္႔ႁမြက္ထားတယ္။

“အေပါင္းအသင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲဒုကၡျဖစ္ရရင္၊ အဲဒီ အေပါင္းအသင္းကုိ ဗာလလို႔မွတ္ပါ။ မေပါင္းဘဲေနလုိ႔ရရင္ ေနပါ။ မေပါင္းဘဲေနလို႔မျဖစ္လို႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရရင္ သတိႀကီးစြာထား ေပါင္းပါ။ အေပါင္းအသင္းေၾကာင့္ ခ်မ္းသာသုခရရင္ သူ႔ကုိ မခြဲတမ္း ေပါင္းသင္းကာ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုး အားကုိးၾကပါ” တဲ့။

ဆရာေတာ္ႀကီး မိန္႔ၾကားခ်က္က မွတ္လို႔လြယ္တယ္ ေနာ္။ ျမတ္စြာဘုရားက ပညာရွိဆိုတာ-

“ေကာင္းတာေတြးေနတဲ့သူ၊
ေကာင္းတာေျပာေနတဲ့သူ၊
ေကာင္းတာလုပ္ေနတဲ့သူ”
လို႔ ဖြင့္ျပတယ္။

ကံသံုးပါးစလံုး ေကာင္းေအာင္ျပဳမွေတာ့ ေပါင္းသင္းသူ၊ တစ္ဖတ္သားကုိ ခ်မ္းသာသုခ ရေစတာေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ပညာရွိ အဓိပၯါယ္ဖြင့္ျပခ်က္ကုိ အမ်ားနားလည္ေအာင္ မွတ္ လြယ္ေအာင္ ဆရာေတာ္ႀကီးက မိန္႔ၾကားထားတာ သားငယ္ရဲ႕ ။ ဆိုလိုရင္းက တူပါတယ္။

အခုသားငယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ အတူေန ၾကရာမွာ အဆင္ေျပၾကတယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာၾကတယ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကတယ္ဆိုေတာ့ အေမျဖင့္ ၀မ္းသာေနရတယ္။

သားငယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္စလံုး ႐ိုး႐ိုးသား သားနဲ ႔ႀကိဳးစားေနၾကသူေတြျဖစ္တယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ ၾကတယ္။ ေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္။ မေကာင္းတာ တားျမစ္ၾက တယ္။ ေကာင္းတာၫႊန္ျပၾကတယ္။ တစ္ဦးရဲ႕ေကာင္းက်ဳိးကုိ တစ္ဦးက လိုလားၾကတယ္။ အခ်င္းခ်င္း စာေဆြးေႏြးၾကတယ္ ။တစ္ဦးစကား တစ္ဦးနားေထာင္ၾကတယ္။

သားငယ္တို႔ သံုးေယာက္စလံုးရဲ႕ သေဘာထားနဲ႔ ျပဳမႈ ေဆာင္ရြက္ပံု ပံုရိပ္ေတြဟာျဖင့္ ပညာနဲ႔တူတဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္း တို႔ရဲ႕ လကၡဏာနဲ႔ ကိုက္ညီေနတယ္ကြဲ႕။

ဒါေၾကာင့္လည္း မိဘနဲ႔ေ၀းေနေပမယ့္ စင္ကာပူမွာ ေနရတာ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ ေပ်ာ္တယ္၊ အဆင္ေျပတယ္ဆိုတာ မိတ္ေဆြေကာင္းအခ်င္းခ်င္း အတူတူေပါင္းသင္း ေနထုိင္ရလို႔ ပါပဲ။ မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႔ မေပါင္းရရင္ အဆင္မေျပႏုိင္ဘူး။ အဆင္မေျပရင္ မေပ်ာ္ႏုိင္ဘူး။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် စိတ္ညစ္ေနရမွာပဲ သားငယ္။

အခုလို သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္နဲ႔အတူ မေနရခင္က ေက်ာင္းသားတစ္ဦးနဲ႔ သားငယ္ အတူေနခဲ့ၾကတယ္ေနာ္။ တစ္ခန္းထဲသာ အတူေနၾကတယ္။ စကားမေျပာမိၾကဘူးတဲ့။ သူဘာလုပ္ေနတယ္ ကုိယ္မသိ၊ ကိုယ္ဘာလုပ္ေနတယ္သူမသိ၊ နီးရက္နဲ႔ေ၀းေနၾကတယ္။ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး မရွိၾကေတာ့ သားငယ္စိတ္ညစ္ခဲ့တယ္မုိ႔လား။

ေမတၱာၿခံဳမွ လံုတာတဲ့။ ေမတၱာဆိတ္သုဥ္း ေနေလ ေတာ့ အေမတုိ႔လဲ သားငယ္အတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္လို႔ေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက “မိတ္ေဆြေကာင္း (ကလ်ာဏမိတၱ) သည္ လုိအပ္ေသာ အက်ဳိးတရားအလံုးစံု အျပည့္အ၀ ၿပီးေစႏုိင္သည္”လို႔ အရွင္အာနႏၵာ ကုိ မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့တယ္။

ျမန္မာ့သမုိင္းကုိျပန္ၾကည့္ရင္ အေနာ္ရထာမင္းေစာဟာ၊ ပညာရွိ အရွင္အရဟံကို ဆည္းကပ္႟ ေပါင္းသင္းရတဲ့အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္မွာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ဟာ ေနလိုလလို ထြန္း လင္းေတာက္ပခဲ့ရတယ္။ ျပည္သူေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အက်ဳိးမ်ားလဲ။ ကိုးကြယ္ရာ စင္ၾကယ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခ်မ္းသာသုခ ရခဲ့ၾကတယ္။ ေမွာင္ထဲေနခဲ့ၾကရာက အလင္းထဲ ေရာက္ခဲ့ၾက တယ္။ ဒါဟာ ပညာရွိတစ္ဦးကုိ ေပါင္းေဖၞရတဲ့ အက်ဳိးဆက္ ေတြေလ၊ အခုထိခံစားရဆဲမို႔လား။

သားငယ္လဲ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစား။ ပညာ တတ္ၿပီး ကုိယ့္ႏုိင္ငံ၊ ကုိယ့္လူမ်ဳိး၊ ကုိယ့္ဘာသာ၊ ကုိယ့္ သာသနာကုိ အက်ဳိးျပဳပါကြယ္။ ဒါဟာ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိ ေက်းဇူး ဆပ္ရာေရာက္တယ္။ ကုိယ့္လူမ်ဳိးကုိ ေက်းဇူးဆပ္ရာ ေရာက္ တယ္။ ေက်းဇူးတရား သိရမယ္။ သိၿပီး ဆပ္ရမယ္။ ဒါမွ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေကာင္းတစ္ေယာက္” ျဖစ္တယ္သားငယ္ရဲ႕။

သားငယ္ေရ၊ မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာ လူငယ္လူႀကီ းမေရြး လုိအပ္တယ္။ အေမျဖင့္အသက္အရြယ္သာႀကီး လာတယ္။ လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းထဲက ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြ ဖတ္ဆဲ၊ ဖတ္ရတာေပ်ာ္ေမြ႕ဆဲေပါ့။ တရားဘာ၀နာနဲ႔ ေ၀းခဲ့ တယ္ေလ။

အေမတုိ႔ေက်ာင္းကုိ ဆရာမအသစ္ ေဒၚျမခင္ ေရာက္ လာတယ္။ ဆရာမက ပရိတ္ႀကီး(၁၁)သုတ္ အာဂံုေဆာင္တယ္။ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္တယ္။ ဘုရားရွိခိုးတယ္။ တရား ထုိင္တယ္။ ဆရာမရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ ၾကည္လင္၀င္းပလုိ႔ေနတယ္။
ဆရာမနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏီွးလာေတာ့မွ ဆရာမရဲ႕ဘာသာ တရားကိုင္း႐ႈိင္းမႈအေလ့၊ အေမ့ဆီ ကူးစက္လာေတာ့တယ္။ မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႔ ေပါင္းဖက္မိလို႔ ေကာင္းတဲ့အေလ့အက်င့္ေတြ စဲြလာလိုက္တာ ဆရာမအၿငိမ္းစားဘ၀မွာ အေျခအေနေပးလာ ေတာ့ ဘာသာေရးသင္တန္းမ်ဳိးစံုေတြ တက္ျဖစ္တယ္။ တရား ရိပ္သာ ၀င္ျဖစ္တယ္။ ေကာင္းတဲ့အက်ဳိးဆက္ကေတာ့ စိတ္ေအး ခ်မ္း၊ ခ်မ္းေျမ႕ရပါတယ္ သားငယ္။

လူမိုက္ကုိ မမွီ၀ဲ၊ မဆည္းကပ္ျခင္းနဲ႔ ပညာရွိကို မွီ၀ဲ ဆည္းကပ္ျခင္းတို႔ဟာ ေခါင္းနဲ႔ပန္းလိုပါပဲ၊ ပူးတြဲေလ့လာသင့္တဲ့ အေျခခံမဂၤလာႏွစ္ပါးျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ျမတ္စြာဘုရားက ေရွးဦးစြာ ေဟာေတာ္မူတာကြဲ႕။

အေပါင္းအသင္းကုိ ေရြးေပါင္းရသလို၊ ကုိယ္တုိင္လဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့အျပဳအမႈ၊ ေကာင္းတဲ့အျပဳအမႈ မ်ားစြာထဲက ေကာင္းတာေရြးလုပ္၊ ေကာင္းတာေရြးေျပာ၊ ေကာင္းတာေရြးႀကံစည္ၿပီး ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားသူ မဂၤလာနဲ႔ ျပည့္စံုသူျဖစ္ပါေစလို႔ အေမဆႏၵျပဳပါတယ္။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ျပည့္စံုပါေစ
အေမ
http://www.pti31.com/

‘ဓမၼျဖင့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ေစခ်င္”

သတၱဝါမွန္သမွ် မိမိတုိ႔၏ ဘဝကုိ လွပလုိၾက၏။ လွပသည့္ ဘဝကုိတည္ေဆာက္လုိၾက၏။ သာယာသည့္ဘဝ၊ ေအးခ်မ္းသည့္ဘဝ၊ ေဘးမသန္းသည့္ဘဝကုိ လုိလားၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ထုိထုိဘဝ လွပေစရန္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ပုံေဖာ္ၾက၊ တည္ေဆာက္ၾက၊ ဖန္တီးၾကျခင္း ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕က ဘဝကုိ ကာယျဖင့္ တည္ေဆာက္ၾက၏။ အခ်ိဳ႕က ဓနျဖင့္ တည္ေဆာက္ၾက၏။ အခ်ိဳ႕က ဉာဏျဖင့္ တည္ေဆာက္ၾက၏။ အခ်ိဳ႕က အရွိန္အဝါျဖင့္ တည္ေဆာက္ၾက၏။ အခ်ိဳ႕က ဂုဏ္ပကာသနျဖင့္ တည္ေဆာက္ၾက၏။ မည္သည့္နည္းျဖင့္ မည္သုိ႔ပင္ တည္ေဆာက္ထားေသာ္လည္း ထုိတည္ေဆာက္မႈမ်ားတြင္ ဓမၼမပါလွ်င္ကား အခိုက္အတန္႔မွ်သာ တည္ေဆာက္ႏုိင္၏။ ဓမၼ“အား”ျဖင့္ ပံ့ပုိးမထား၊ ထိန္းခ်ဳပ္မထားလွ်င္ ထုိထုိနည္းျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသည့္ ဘဝအမ်ိဳးမ်ိဳးသည္ ေရရွည္တည္တ့ံရန္ မလြယ္ကူလွေပ။ ပစၥဳပၸန္ သံသရာ လွပေစရန္ တည္ေဆာက္ထားမႈ မျဖစ္ႏုိင္လွေပ။ ဓမၼပါမွ ဘဝသာယာၿပီး အလွျဖာႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ယခုမ်က္ေမွာက္ဘဝမွသည္ ေနာင္သံသရာ၊ ထုိမွနိဗၺာန္တုိင္ေအာင္ သာယာလွပသည့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္လုိသူမ်ားသည္ ဓမၼျဖင့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္သင့္ေၾကာင္း ဆုိျခင္း ျဖစ္၏။ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက ဓမၼဟုဆုိလာလွ်င္ အသက္ႀကီးသူမ်ား၊ ေသခါနီးသူမ်ား၊ ဘဝကူးေကာင္းလုိသူမ်ား စသူတုိ႔ အတြက္သာ လုိအပ္သည္ဟု ထင္မွတ္တတ္၏။ အထူးသျဖင့္ ပညာရွာေနၾကသည့္ ပထမအရြယ္ လူငယ္မ်ား၊ ဥစၥာရွာေနၾကသည့္ ဒုတိယအရြယ္ လူရြယ္မ်ားက မိမိတုိ႔၏ အရြယ္မ်ားသည္ ဓမၼရွာရမည့္အရြယ္ မဟုတ္၊ ဓမၼရွာရမည့္ အရြယ္သည္ အုိမင္းမစြမ္းျဖစ္လာသည့္ တတိယအရြယ္သာ ျဖစ္သည္ဟု ခံယူထားတတ္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ပညာရွာေနသည့္အခ်ိန္၊ ဥစၥာရွာေနသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ ဓမၼျဖင့္ ေဝးေနၾကၿပီး ဓမၼအားမပါဘဲ မိမိတုိ႔၏ အရြယ္မ်ားကုိ တည္ေဆာက္ေနၾကျခင္း ျဖစ္၏။ ျပႆနာမွာ ဓမၼမပါဘဲ တည္ေဆာက္ထားသျဖင့္ ပထမအရြယ္တြင္လည္း ဘဝကုိ ေကာင္းစြာတည္ေဆာက္ႏုိင္ျခင္း မရွိသကဲ့သုိ႔ ဒုတိယအရြယ္တြင္လည္း ဘဝမွာ ဖ႐ုိဖရဲ ျပန္႔ႀကဲေနၿမဲသာ ျဖစ္ေနသည့္ အခ်က္ပင္ျဖစ္၏။ တတိယအရြယ္ေရာက္လာမွ ဘဝကုိ ဓမၼျဖင့္ တည္ေဆာက္ၾကစုိ႔ဟု ဆုိျပန္ေသာ္လည္း အုိမင္းမစြမ္း ျဖစ္လာမႈက “အုိရင္မင္း မစြမ္းေတာ့ဘူး”ဟု ဆုိသကဲ့ျဖစ္ကာ အႏွစ္ရွာမရဘဲ ျဖစ္ေနတတ္ၾကေပ၏။ စင္စစ္ဓမၼသည္ ဘဝသာျဖစ္၏။ ဓမၼပါမွ ဘဝသာယာမည္ျဖစ္ၿပီး အလွျဖာႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ရာတြင္ ဓမၼကုိ အေျချပဳမွ ဘဝလူေနမႈတြင္လည္း အစစအရာရာ အဆင္ေျပမႈမ်ား ျဖစ္ေစႏုိင္ေပ၏။ ဘဝထဲတြင္ ဓမၼတဲြေနမွ ဘဝလည္း မလဲြမေသြ တည့္မတ္ေနမည္ ျဖစ္၏။ ဤ၌ဆုိလုိသည့္ ဓမၼဟူသည္ အက်င့္သိကၡာ၊ တည္ၾကည္မႈႏွင့္ ပညာဉာဏ္ရွိမႈမ်ားကုိ ဆုိလုိျခင္း ျဖစ္၏။ စာစကားျဖင့္ ေျပာလွ်င္ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဟူသည့္ သိကၡာသုံးရပ္ အက်င့္ျမတ္ တရားမ်ားပင္ျဖစ္၏။ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ရာတြင္ ကုိယ္က်င့္တရားသည္ အလြန္အေရးႀကီးလွ၏။ ထုိအတူ စိတ္ကုိတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ျဖစ္ေစမည့္ တည္ၾကည္မႈ သမာဓိတရားႏွင့္ အေၾကာင္းအက်ိဳး၊ အေကာင္းအဆုိး၊ အမွားအမွန္ကုိ ႏႈိင္းခ်ိန္ႏုိင္သည့္ ပညာဉာဏ္သည္လည္း အထူးလုိအပ္လွ၏။ ထုိသုိ႔ေသာ အက်င့္တရား၊ တည္ၾကည္မႈအားႏွင့္ ဆင္ျခင္မႈအားကုိ အေျခခံကာ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ထားသင့္၏။ ထုိတရားမ်ားကုိ လက္ကုိင္ထားၿပီး တည္ေဆာက္ထားသည့္ ဘဝသည္ မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ မည္သုိ႔ပင္ ေျပာင္းလဲေဖာက္ျပန္ေသာ္လည္း တုန္လႈပ္မႈမရွိ၊ ေၾကာက္ရြံ႕မႈမရွိဘဲ အရာအားလုံးကုိ ေက်ာ္လႊားကာ အေကာင္းဆုံး အေနအထားတြင္ ရွိေနတတ္ေပ၏။ ဓမၼကုိ အေျခခံကာ တည္ေဆာက္ထားသည့္ ဘဝသည္ အတက္အက် အနိမ့္အျမင့္ဟူသည့္ ေလာကဓံဒီလႈိင္း၏ ႐ုိက္ပုတ္မႈဒဏ္ကုိ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံကာ လုိရာပန္းတုိင္ အေရာက္လွမ္းႏုိင္၏။ ေလာကဓံႏွင့္ ႀကဳံလာလွ်င္ တုန္လႈပ္မႈမရွိသည့္ ဘဝသည္ ႀကံ႕ခုိင္သည့္ဘဝ၊ အားရွိသည့္ဘဝ၊ တည္ၿငိမ္သည့္ ဘဝသာ ျဖစ္သျဖင့္ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ ဘဝမ်ိဳးကုိ တည္ေဆာက္ႏုိင္ရန္ ဓမၼကုိသာ အေျခခံၾကရမည္ ျဖစ္ပါ၏။
သုိ႔ေသာ္ ခက္သည္မွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက လက္ေတြ႕တြင္ ဘဝကုိ ဓမၼမပါဘဲ တည္ေဆာက္ေနၾကျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ဓမၼကုိ လစ္လ်ဴ႐ႈကာ မၿမဲသည့္ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာမ်ားျဖင့္ ဖန္တီးတတ္ၾကျခင္းပင္ျဖစ္၏။ စည္းစိမ္ဥစၥာျဖင့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္သူမ်ား၊ ရာထူးဂုဏ္ျဖင့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္သူမ်ား၊ ေလာကီပညာရပ္မ်ားျဖင့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္သူမ်ားအျဖစ္ တဒဂၤဘဝကုိ တည္ေဆာက္ကာ ဓမၼကုိ ေဘးဖယ္ထားတတ္ၾကျခင္းပင္ျဖစ္၏။ အခ်ိဳ႕မွာ ဓမၼမပါဘဲ ခဏတာျဖစ္သည့္ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ားျဖင့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ေနၾကသျဖင့္ စည္းစိမ္ဥစၥာကုိ အမွီျပဳ၍ မာန္မာနတက္တတ္ၾကသကဲ့သုိ႔ ထုိစည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား ပ်က္သြားသည့္ အခါတြင္လည္း အလြန္ေသာက ျဖစ္တတ္ၾကျပန္၏။ အခ်ိဳ႕လည္း ဘဝကုိ ဓမၼမပါဘဲ ရာထူးပါဝါမ်ား၊ ေလာကီအတတ္ပညာမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ေနၾကသျဖင့္ ထုိဂုဏ္မ်ားကုိ အမွီျပဳ၍ ဂုဏ္ေမာက္ကာ အမွန္ေပ်ာက္ေန တတ္ၾကသကဲ့သုိ႔ ထုိဂုဏ္မ်ားေပ်ာက္သည့္ အခါတြင္လည္း ဓမၼမရွိသျဖင့္ ေျဖဆည္ရာလည္း မရွိဘဲ ျဖစ္တတ္ၾကျပန္၏။
အမွန္အားျဖင့္ ဘဝတြင္ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား၊ အတတ္ပညာမ်ား၊ ရာထူးဂုဏ္သိန္မ်ား မည္မွ်ပင္ ျမင့္မားမ်ားျပား ေနေသာ္လည္း သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာဟူသည့္ သိကၡာသုံးပါး အက်င့္တရား ရွားပါးလွ်င္ကား ထုိျမင့္မားသည့္ အရာမ်ားဟု ထင္ေနတတ္သည့္ ရာထူးဂုဏ္သိန္ စည္းစိမ္ဥစၥာစသည္မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသည့္ ဘဝသည္ အခ်ည္းႏွီးသာ ျဖစ္ေနေပ၏။ သိကၡာသုံးပါးျဖင့္ အားျဖည့္ထားမႈ မရွိသည့္ ဘဝသည္ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ျဖစ္တတ္သကဲ့သုိ႔ ဖ႐ုိဖရဲလည္းျဖစ္တတ္ကာ အမွားအမွန္လည္း မခဲြျခားတတ္ဘဲ ျဖစ္ေနတတ္ေပ၏။ မွန္၏။ ဘဝတစ္ခုကုိ တည္ေဆာက္ရာတြင္ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ မျဖစ္ေရးအတြက္ သီလသိကၡာသည္ အထူးလုိအပ္လွ၏။ သီလဟုဆုိလွ်င္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ငါးပါးရွစ္ပါး ကုိးပါးဆယ္ပါးစသည့္ သိကၡာပုဒ္မ်ားကုိသာ ေျပးျမင္တတ္၏။ စင္စစ္ မိမိတုိ႔ က်င္လည္ေနၾကရသည့္ ေန႔စဥ္ဘဝမ်ားတြင္ ကုိယ္အမူအရာမ်ားျဖင့္ မိမိသူတပါး မထိခုိက္ေအာင္၊ ႏႈတ္စကားျဖင့္ မိမိသူတပါး မထိပါးေအာင္ ထိန္းသိမ္းေနထုိင္ျခင္း၊ သူ႔ေက်ာင္းေန သူ႔စာအံ ဆုိသကဲ့သုိ႔ ေနရာဌာနအသီးသီးတြင္ ခ်မွတ္ထားသည့္ စည္းကမ္းမ်ားကုိ ေစာင့္စည္းေနထုိင္ျခင္း စသည္မ်ားသည္လည္း သီလတရားမ်ားပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ထုိသုိ႔ ကုိယ္ႏႈတ္အမူအရာမ်ားႏွင့္ မိမိသူတပါး မထိခုိက္ေအာင္ ခ်မွတ္ထားသည့္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားကုိ ေစာင့္ထိန္းေနထုိင္ျခင္းသည္ ဓမၼကုိ အေျခခံထားသည့္ ဘဝတည္ေဆာက္မႈပင္ ျဖစ္ေပ၏။
ထုိ႔အတူ ဘဝကုိတည္ေဆာက္ရာတြင္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ျဖင့္ ခုိင္မာမႈ ရွိေစရန္ သမာဓိသိကၡာကုိ အားျပဳေပးရန္ လုိအပ္လွ၏။ သမာဓိ၏ သေဘာသည္ တည္ၾကည္ျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ သမာဓိကုိ အေျခခံထားသည့္ ဘဝတည္ေဆာက္မႈသည္ ဟုိလုိလုိဒီလုိလုိ ဟုိမေရာက္ဒီမေရာက္ ျဖစ္တတ္သည့္ စိတ္အစဥ္ကုိ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ျဖစ္ေစရန္ ေထာက္ပံ့ေပးႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။ ခုိင္မာသည့္ စိတ္ျဖင့္ မယိမ္းမယိုင္သည့္ ဘဝတည္ေဆာက္မႈ ျဖစ္ရန္ သမာဓိက အေထာက္အကူ ေပးႏုိင္မည္ျဖစ္၏။ ဘဝတည္ေဆာက္ရာတြင္ အာ႐ုံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနသည့္ စိတ္အစဥ္ကုိ အာ႐ုံတစ္ခုတည္းတြင္ စူးစုိက္မႈေပးႏုိင္ရန္ သမာဓိျဖင့္ အားျပဳေပးရမည္ ျဖစ္၏။ ထုိသုိ႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ဣေျႏၵရွိရွိ တည္ေဆာက္ထားသည့္ ဘဝသည္ ဓမၼကုိ အေျချပဳကာ တည္ေဆာက္ထားျခင္း ျဖစ္သျဖင့္ ဓမၼကုိ လက္ေတြ႕ဘဝတြင္ အသုံးခ်လုိက္ျခင္းမ်ိဳးလည္းျဖစ္ကာ ဓမၼျဖင့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ျခင္းမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ေနေပ၏။
ထုိ႔အျပင္ ဓမၼျဖင့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ရာတြင္ စည္းကမ္းတက်၊ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရွိ႐ုံျဖင့္ မလုံေလာက္ေသးဘဲ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ရန္လည္း လုိအပ္လွ၏။ ထုိသုိ႔ မွန္ကန္သည့္ ေရြးခ်ယ္မႈျဖင့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ႏုိင္ေစရန္ ပညာသိကၡာကုိ အားျပဳေပးရမည္ ျဖစ္၏။ ပညာသည္ ေလာကီပညာ၊ ေလာကုတၱရာ ပညာဟု ႏွစ္မ်ိဳးရွိရာတြင္ ဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္သည့္ ပညာသည္ အေကာင္းအဆုိး၊ အေၾကာင္းအက်ိဳးႏွင့္ အမွားအမွန္ကုိ ခဲြျခားစိစစ္ေပးႏုိင္သျဖင့္ မွန္ကန္သည့္ ဘဝတစ္ခု တည္ေဆာက္ႏုိင္ေရးအတြက္ ပညာတရားသည္ အေရးႀကီးသည့္ အခန္းက႑တြင္ ပါဝင္ေနေပ၏။ ထုိ႔ထက္ တစ္ဆင့္တက္၍ တရားဘာဝနာ အားထုတ္သျဖင့္ ရရွိလာသည့္ အသိဉာဏ္ပညာ ဆုိလွ်င္ကား ဘဝတြင္အေကာင္းဆုံး အေထာက္အပံ့ကုိ ေပးႏုိင္မည္ျဖစ္ၿပီး မည္သုိ႔ေသာ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္ပါေစ အလြယ္တကူ ေက်ာ္လႊားကာ မိမိစိတ္ကုိ မိမိအႏုိင္ယူႏုိင္သည္အထိ ပံ့ပုိးေပးႏုိင္မည္ ျဖစ္၏။
မွန္၏။ ကုိယ္က်င့္တရားကုိ ထိန္းသိမ္းထားျခင္း၊ တရားအလုပ္ကုိ အားထုတ္ထားျခင္းျဖင့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ ထားသူမ်ားသည္ ဘဝတြင္ ေတြ႕ႀကဳံရတတ္သည့္ အတက္အက်၊ အနိမ့္အျမင့္၊ အေကာင္းအဆုိး၊ ခ်ီးမြန္းကဲ့ရဲ႕၊ ရွိျခင္းမရွိျခင္း စသည့္ ေလာကဓံမ်ားကုိ ဓမၼအားျဖင့္ တုန္လႈပ္ျခင္းမရွိ အလြယ္တကူ ေက်ာ္လႊားႏုိင္၊ ဘဝ၏ အခက္အခဲမ်ားကုိ ႀကံႀကံခံႏုိင္ၾကၿပီး အရာရာသည္ အၿမဲမရွိျခင္းဟူေသာ သေဘာအမွန္ကုိ သိရွိထားသျဖင့္လည္း မိမိတုိ႔၏ စိတ္မ်ားကုိ အေကာင္းဆုံး ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏုိင္ၾက၏။ အကယ္၍ ဘဝကုိ ဓမၼျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားျခင္း မရွိပါက ေလာကဓံတရားမ်ားေၾကာင့္ အမွားမ်ားေရာက္ကာ ဘဝဟာလည္း အစစအရာရာ အဆင္မေျပဘဲ ျဖစ္ေနတတ္၏။ မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ အေကာင္းဆုံးကား ဓမၼျဖင့္ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ျခင္းသည္သာ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္ပါ၏။
ဆုိလုိသည္မွာ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ဘဝအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ တည္ေဆာက္ၾကရာတြင္ မွန္ကန္သည့္ ဘဝတည္ေဆာက္မႈ ျဖစ္ေစရန္ ဘဝတြင္ ဓမၼျဖင့္ အလွဆင္ကာ ဓမၼျဖင့္အားျပဳၿပီး ဓမၼကုိ အေျခခံထားရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဓမၼမပါသည့္ ဘဝသည္ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ျဖစ္ကာ ဖ႐ုိဖရဲႏုိင္လွၿပီး အမွားအမွန္ကုိ ခဲြျခားႏုိင္ျခင္း မရွိသျဖင့္ ထုိသုိ႔ေသာ ဘဝမ်ိဳးမျဖစ္ရေအာင္ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာဟူသည့္ သိကၡာသုံးပါး အက်င့္တရားမ်ား လက္ကုိင္ထားကာ လက္ေတြ႕ဘဝထဲမွာ ဓမၼကုိတဲြ၍ တည္ေဆာက္ၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ၾကရာတြင္ အက်င့္သီလပုိင္း၊ စိတ္တည္ၾကည္မႈအပိုင္း၊ အေၾကာင္းအက်ိဳး အေကာင္းအဆုိးကုိ ခဲြျခားေဝဘန္ႏုိင္မႈ အပုိင္းမ်ားမွာ အလြန္အေရးႀကီးသည့္ အခန္းက႑မ်ားျဖစ္ၿပီး ထုိက႑မ်ားသည္ ဓမၼကတဲြေပးႏုိင္သည့္ အပုိင္းမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ဓမၼကုိ အေျခခံကာ ဘဝကုိ တည္ေဆာက္ရမွာျဖစ္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ဆုိလုိရင္း ျဖစ္ပါ၏။
ထုိ႔ေၾကာင့္ သာယာသည့္ဘဝ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ဘဝ၊ အျပစ္ကင္းသည့္ဘဝ စသည္ျဖင့္ ဘဝအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ တည္ေဆာက္ၾကသူမ်ားသည္ မိမိတုိ႔၏ ဘဝတြင္ အမွန္ပင္ ၿငိမ္းခ်မ္းသည့္ ဘဝတစ္ခု၊ သာယာသည့္ ဘဝတစ္ခု၊ အျပစ္ကင္းသည့္ ဘဝတစ္ခုကုိ တည္ေဆာက္ႏုိင္ရန္ ကာယအား၊ ဓနအား၊ ဂုဏ္ပကာသန အားမ်ားထက္ ဓမၼအားကုိ အသုံးျပဳကာ ဓမၼအားျဖင့္ အားျပဳၿပီး ဓမၼကုိ အေျခခံသည့္ ဘဝအျဖစ္ တည္ေဆာက္ၾကရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ဘဝကုိ ဓမၼျဖင့္ တည္ေဆာက္ႏုိင္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားသင့္ပါေၾကာင္း အသိေပး တုိက္တြန္းရင္း လက္ေတြ႕ဘဝကုိ ဓမၼျဖင့္တဲြကာ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ႏုိင္ၾကေစရန္လည္း ဆႏၵျပဳလုိက္ရပါသည္။က်မ္းကုိး
ဓမၼရံသီ္။

ေမတၱာၿဖင့္ အရွင္မုနိႏၵ ဓမၼာစရိယ.B.A eng..M.A ..India Magadh University။

မဂၤလာတရားေတာ္ - ၅

 မဂၤလာတရားေတာ္ - ၅
သားငယ္
`လူမိုက္ကုိ ေရွာင္ခြာ၊ လူလိမၼာကုိ ဆည္းကပ္၊ ပူေဇာ္ အပ္သူကုိ ပူေဇာ္ပါ´ ဆိုတဲ့ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမဂၤလာ (၃)ျဖာအနက္၊ ေရွ႕မဂၤလာ(၂)ပါးကုိေတာ့ အရင္စာေတြမွာ ေရးၿပီးၿပီေနာ္။ အခုစာမွာ ပူေဇာ္အပ္သူကုိ ပူေဇာ္တာဟာ ပူဇာစ ပူဇေနယ်မဂၤလာ၊ ေကာင္းျမတ္တဲ့ ပူဇေနယ်မဂၤလာ၊ ေကာင္းျမတ္တဲ့မဂၤလာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပမယ္။

ဦးဇင္းရေ၀ႏြယ္ (အင္းမ)ရဲ႕ မဂၤလာအေတြးမ်ားလို စရရင္-
ပူဇာစ၊ ပူဇေနယ်ာနံ၊ ဧတ ံမဂၤလမုတၱမံ။
ပူေဇာ္ထိုက္သူကို ပူေဇာ္ျခင္းသည္
ျမတ္ေသာမဂၤလာမည္။
သံုးပါးရတနာမိဘမ်ားႏွင့္ ဆရာသမားကုိပူေဇာ္ေလ။

ပထမဆံုးပူေဇာ္ထုိက္သူေတြဟာ ဘယ္သူေတြလည္း ဆိုတာ သိဖို႔လုိတာေပါ့ေနာ္။

ပူေဇာ္ထိုက္သူေတြကေတာ့ ရတနာ ျမတ္သံုးပါး၊ မိဘ၊ ဆရာ၊ အစ္ကုိ၊ အစ္မ၊ ဦးႀကီး၊ ဦးေလး၊ အေဒၚစတဲ့ အသက္ႀကီးေဆြမ်ဳိးမ်ား၊ ေယာကၡမ၊ လင္ေယာက်္ား တုိ႔ပါပဲ။


ဘာလို႔ပူေဇာ္ထုိက္တာလဲ။ ျမတ္စြာဘုရားက မိမိနဲ႔အတူ သတၱ၀ါေတြကို သနားေတာ္မူလို႔ ခ်မ္းသာသုခရႏုိင္တဲ့ နည္းလမ္း ကို ေဟာျပတယ္။

တရားေတာ္ေတြက ဘုရားေဟာျပထားတဲ့ နည္းလမ္း ေကာင္းေတြျဖစ္တယ္။

သံဃာေတာ္ေတြက အဲဒီတရားအတုိင္းက်င့္ၿပီး မိမိတုိ႔ သိသမွ် တဆင့္ေဟာျပတယ္။
ဒါေတြက ပူေဇာ္ထုိက္တဲ့အေၾကာင္းရင္းေတြေပါ့ကြယ္။

ဆရာက တပည့္ေတြကို ပညာသင္ေပးတယ္။ တတ္သိ နားလည္ေအာင္လည္း ဆံုးမသြန္သင္တာေၾကာင့္ ပူေဇာ္ထုိက္ တယ္။ မိဘဘုိးဘြားစတဲ့ ေဆြမ်ဳိးႀကီးမ်ားက မိမိကုိလိမၼာေအာင္ ဆံုးမၾကတယ္။ ေမတၱာထားၾကတယ္။ ေဘးရန္ေပၚလာရင္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ၾက၊ ကူညီၾကလို႔ ပူေဇာ္ထုိက္တယ္။

ေယာကၡမကလည္း သမက္၊ ေခၽြးမတို႔ကို သားရင္း၊ သမီးရင္းလို ခ်စ္ခင္ေစာင့္ေရွာက္ၾကလို႔ ပူေဇာ္ထုိက္တယ္။ ခင္ပြန္းသည္က ကုိယ့္ဇနီးကုိ အသက္တမွ် ခ်စ္မ၀ဘဲ လုပ္ကိုင္ ေကၽြးးေမြး စား၀တ္ေနေရး အပူအပင္ ကင္းေ၀ေစလို႔ အိမ္ရွင္ မရဲ႕ အပူေဇာ္ကုိ ခံထုိက္တယ္။

အပူေဇာ္ခံထိုက္သူေတြကုိ ဘယ္လိုပူေဇာ္ၾကမွာလဲ။
တရားနဲ႔ ပူေဇာ္တာ။
ပစၥည္း၊ ၀တၳဳနဲ႔ ပူေဇာ္တာ။
လက္အုပ္ခ်ီမႈ၊ ရွိခိုးမႈနဲ႔ ပူေဇာ္တာ။
ဂုဏ္ေက်းဇူးကုိ ေဖာ္ထုတ္ခ်ီးက်ဴး ပူေဇာ္တာ။
ေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ လုပ္ကုိင္ျခင္းနဲ႔ ပူေဇာ္တာ။ ဒီလို ပူေဇာ္နည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္ကြဲ႕။

တရားေတာ္ေတြကုိ ရြတ္ဖတ္လို႔၊ သီလ ေဆာက္တည္ လို႔၊ ဘာ၀နာပြားမ်ားလို႔၊ ခ်ိန္ခါမလပ္ အသံမစဲ ပ႒ာန္းပူေဇာ္ပြဲ က်င္းပလို႔၊ ပဋိပတ္၊ ပရိယတ္သင္တန္းေတြပို႔ခ်လို႔၊ အဲဒါေတြ အားလံုး တရားနဲ႔ ပူေဇာ္ၾကတာပါ။

ရတနာျမတ္သံုးပါး၊ မိဘဆရာသမားတုိ႔ကုိ ပစၥည္း၀တၳဳ နဲ႔ ကန္ေတာ့တာကုိ ပစၥည္းနဲ႔ပူေဇာ္တာ။ ျမန္မာႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔နဲ႔ ၀ါကၽြတ္ခ်ိန္မွာ လူႀကီး၊ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ သက္ႀကီး ရြယ္အိုတုိ႔ကုိ ပစၥည္း၀တၳဳနဲ႔ ပူေဇာ္ပြဲေတြ က်င္းပေလ့ ရွိၾကတယ္။

ပူေဇာ္တာလို႔မသံုးတဲ့ ပူေဇာ္မႈတစ္မ်ဳိး ရွိေသးတယ္။ အဲဒါက ခ်ီးေျမာက္တာပါ။ ကုိယ္နဲ႔တန္းတူသူ၊ ကုိယ့္ေအာက္ငယ္ သူမ်ားကုိ ႀကီးသူမ်ားက ခ်ီးမြမ္းဖြယ္ရာေတြ႕တဲ့အခါ ခ်ီးမြမ္းတာ ၊ ပစၥည္း၀တၳဳ၊ ပိုက္ဆံ (မုန္႔ဘိုး)တုိ႔ကုိ ဆုအျဖစ္ေပးတာေတြက `ခ်ီးေျမာက္ျခင္း´ ပါပဲ။

သားငယ္တို႔ အေျခခံပညာအဆင့္တုန္းက စာေမးပြဲ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ေအာင္ရင္ ဆရာ-ဆရာမေတြကေရာ၊ မိဘေတြ ကပါ ခ်ီးက်ဴးစကားေတြေျပာၾကတယ္၊ ဆုခ်ီးျမင့္ၾကတယ္။ ပညာထူးခၽြန္ဆု၊ အက်င့္စာရိတၩဆု၊ စည္းကမ္း႐ိုေသ၊ လုိက္နာမႈ ဆု၊ အားကစားဆုစတဲ့ ဆုအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ခ်ီးေျမာက္ခဲ့ၾကတယ္။

ဒါေၾကာင့္၊ ႀကီးငယ္မေရြး အက်င့္စာရိတၱေကာင္းသူ ေတြ၊ ပညာထူးခၽြန္သူေတြ၊ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ အသက္၊ အိုးအိမ္၊ စည္းစိမ္တုိ႔ကုိ အနစ္နာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္သူေတြ၊ ႏုိင္ငံ့ဂုဏ္ ျမင့္တင္သူေတြဟာ ပူေဇာ္တာ၊ ခ်ီးေျမာက္တာကို ခံထုိက္သူေတြ ျဖစ္တယ္။ ပူေဇာ္တာ၊ ခ်ီးေျမာက္တာ ခံထုိက္သူေတြကုိ ပူေဇာ္မႈ ခ်ီးေျမာက္မႈျပဳတာဟာ ေကာင္းျမတ္တဲ့ မဂၤလာပါပဲ။

ေက်းရြာ၊ ရပ္ကြက္မွအစ တစ္ႏုိင္ငံလံုး ေကာင္းျမတ္တဲ့ မဂၤလာေတြ လႊမ္းၿခံဳသြားရင္ျဖင့္ တုိ႔ႏုိင္ငံ တုိးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာမယ္၊ ခ်မ္းသာ ႂကြယ္၀လာမယ္။ ကမာၻ႔အလယ္မွာ မ်က္ႏွာပန္းလွလွ ရပ္တည္ႏုိင္မယ္ေပါ့။

သားငယ္ေရ၊ ဒီသေဘာထားေတြက ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အလိုအတုိင္းပါ။ ျမတ္ဗုဒၶကလည္း တရားနဲ႔အညီ က်င့္ႀကံ အားထုတ္သူကုိမွ ခ်ီးေျမာက္ေတာ္မူတာ၊ ႏွစ္သက္ေတာ္မူတာ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္စံကာနီးမွာ `ေလာကုတၱရာတရား ကုိးပါးရေၾကာင္း တရားေကာင္းကုိက်င့္ျခင္းျဖင့္ ပူေဇာ္မွသာ အေကာင္းဆံုးပူေဇာ္ျခင္းမည္တယ္´ လို႔ ေဟာေတာ္မူခဲ့တယ္ကြဲ႕။

ဒါေၾကာင့္၊ ဘုရားႀကိဳက္တဲ့ပူေဇာ္မႈ၊ ဆရာမိဘေတြ ႏွစ္ၿခိဳက္တဲ့ ပူေဇာ္မႈနဲ႔ ပူေဇာ္ၾကတာဟာ အေကာင္းဆံုးပါကြယ္။

သားငယ္တုိ႔က ေက်ာင္းသားဆိုေတာ့ ရတနာသံုးပါး ဦးထိပ္ပန္ဆင္ကာ၊ ဆရာမိဘစကား နားေထာင္ၿပီး ေက်ာင္း သားက်င့္၀တ္နဲ႔အညီ စာႀကိဳးစားေနတာဟာ ရတနာျမတ္ သံုးပါးနဲ႔တကြ ဆရာ-မိဘတို႔ကုိ အေကာင္းဆံုး ပူေဇာ္မႈ ျပဳေန ျခင္းပါပဲ။

ဒီလိုအေကာင္းဆံုးနည္းနဲ႔ ပူေဇာ္မႈျပဳရင္ စာေမးပြဲ ေအာင္မယ္။ သင့္ေလ်ာ္တဲ့အလုပ္ရမယ္။ ဘ၀ကို ေကာင္းစြာ တည္ေဆာက္ႏုိင္မယ္။ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕မယ္။ က်န္းမာစြာနဲ႔ အသက္ ရွည္မယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာ ကုိယ္က်န္းမာေတာ့ အဆင္းလွမယ္။ ခြန္အားဗလေကာင္းမယ္စတဲ့ အက်ဳိးေက်းဇူးအဆင့္ဆင့္ရၿပီး ဘ၀သံသရာမွာ ခ်မ္းသာစြာ ေနႏုိင္ၿပီေပါ့။

အင္မတန္ အက်ဳိးမ်ား ႀကီးပြားခ်မ္းသာေစတာေၾကာင့္ ေဆာင္ကုိေဆာင္သင့္တဲ့ မဂၤလာပါကြယ္။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။
အေမ
http://www.pti31.com/

မဂၤလာတရားေတာ္ - ၄

 မဂၤလာတရားေတာ္ - ၄
သားငယ္
ေက်ာင္းေရာက္ၿပီဆုိရင္ စေတြ႕ရသူက ဆရာနဲ႔ အေပါင္းအသင္းပဲရွိတယ္။ ဆရာကိုေတာ့ ေရြးလို႔မရဘူးေနာ္။ မလြဲမေသြကုိေပါင္းရမွာ။ ဒါေၾကာင့္ အရင္စာထဲမွာ “ဆရာ ကုိယ္တုိင္လူမိုက္မျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္” လို႔ ေရးခဲ့ တာေပါ့။

အခုစာမွာ ဦးဇင္းရေ၀ႏြယ္ (အင္းမ)ေရးတဲ့ မဂၤလာ အေတြးမ်ားလုိ႔ စရရင္-

ပ႑ိတာနဥၥ ေသ၀နာ၊ ဧမဂၤလမုတၱမံ။
ပညာရွိကုိ မွီ၀ဲဆည္းကပ္ျခင္းသည္
ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာမည္၏။
ပညာရွိကုိအရွည္တြဲလို႔ မွီ၀ဲဆည္းကပ္နည္းယူေလ။

အေပါင္းအသင္းကိုေတာ့ ေရြးေပါင္းလုိ႔ရတယ္။ ဘယ္ လိုဟာ ေပါင္းရမလဲ။ ေတာင္ၿမိဳ႕၊ မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရာေတာ္ အရွင္ ဇနကာဘိ၀ံသကေတာ့ မွတ္မိလြယ္ေအာင္ မိန္႔ႁမြက္ထားတယ္။

“အေပါင္းအသင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲဒုကၡျဖစ္ရရင္၊ အဲဒီ အေပါင္းအသင္းကုိ ဗာလလို႔မွတ္ပါ။ မေပါင္းဘဲေနလုိ႔ရရင္ ေနပါ။ မေပါင္းဘဲေနလို႔မျဖစ္လို႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံရရင္ သတိႀကီးစြာထား ေပါင္းပါ။ အေပါင္းအသင္းေၾကာင့္ ခ်မ္းသာသုခရရင္ သူ႔ကုိ မခြဲတမ္း ေပါင္းသင္းကာ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုး အားကုိးၾကပါ” တဲ့။

ဆရာေတာ္ႀကီး မိန္႔ၾကားခ်က္က မွတ္လို႔လြယ္တယ္ ေနာ္။ ျမတ္စြာဘုရားက ပညာရွိဆိုတာ-

“ေကာင္းတာေတြးေနတဲ့သူ၊
ေကာင္းတာေျပာေနတဲ့သူ၊
ေကာင္းတာလုပ္ေနတဲ့သူ”
လို႔ ဖြင့္ျပတယ္။

ကံသံုးပါးစလံုး ေကာင္းေအာင္ျပဳမွေတာ့ ေပါင္းသင္းသူ၊ တစ္ဖတ္သားကုိ ခ်မ္းသာသုခ ရေစတာေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ပညာရွိ အဓိပၯါယ္ဖြင့္ျပခ်က္ကုိ အမ်ားနားလည္ေအာင္ မွတ္ လြယ္ေအာင္ ဆရာေတာ္ႀကီးက မိန္႔ၾကားထားတာ သားငယ္ရဲ႕ ။ ဆိုလိုရင္းက တူပါတယ္။

အခုသားငယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္ အတူေန ၾကရာမွာ အဆင္ေျပၾကတယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာၾကတယ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကတယ္ဆိုေတာ့ အေမျဖင့္ ၀မ္းသာေနရတယ္။

သားငယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္စလံုး ႐ိုး႐ိုးသား သားနဲ ႔ႀကိဳးစားေနၾကသူေတြျဖစ္တယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ ၾကတယ္။ ေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္။ မေကာင္းတာ တားျမစ္ၾက တယ္။ ေကာင္းတာၫႊန္ျပၾကတယ္။ တစ္ဦးရဲ႕ေကာင္းက်ဳိးကုိ တစ္ဦးက လိုလားၾကတယ္။ အခ်င္းခ်င္း စာေဆြးေႏြးၾကတယ္ ။တစ္ဦးစကား တစ္ဦးနားေထာင္ၾကတယ္။

သားငယ္တို႔ သံုးေယာက္စလံုးရဲ႕ သေဘာထားနဲ႔ ျပဳမႈ ေဆာင္ရြက္ပံု ပံုရိပ္ေတြဟာျဖင့္ ပညာနဲ႔တူတဲ့ မိတ္ေဆြေကာင္း တို႔ရဲ႕ လကၡဏာနဲ႔ ကိုက္ညီေနတယ္ကြဲ႕။

ဒါေၾကာင့္လည္း မိဘနဲ႔ေ၀းေနေပမယ့္ စင္ကာပူမွာ ေနရတာ ေပ်ာ္ေနတာေပါ့။ ေပ်ာ္တယ္၊ အဆင္ေျပတယ္ဆိုတာ မိတ္ေဆြေကာင္းအခ်င္းခ်င္း အတူတူေပါင္းသင္း ေနထုိင္ရလို႔ ပါပဲ။ မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႔ မေပါင္းရရင္ အဆင္မေျပႏုိင္ဘူး။ အဆင္မေျပရင္ မေပ်ာ္ႏုိင္ဘူး။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် စိတ္ညစ္ေနရမွာပဲ သားငယ္။

အခုလို သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္နဲ႔အတူ မေနရခင္က ေက်ာင္းသားတစ္ဦးနဲ႔ သားငယ္ အတူေနခဲ့ၾကတယ္ေနာ္။ တစ္ခန္းထဲသာ အတူေနၾကတယ္။ စကားမေျပာမိၾကဘူးတဲ့။ သူဘာလုပ္ေနတယ္ ကုိယ္မသိ၊ ကိုယ္ဘာလုပ္ေနတယ္သူမသိ၊ နီးရက္နဲ႔ေ၀းေနၾကတယ္။ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး မရွိၾကေတာ့ သားငယ္စိတ္ညစ္ခဲ့တယ္မုိ႔လား။

ေမတၱာၿခံဳမွ လံုတာတဲ့။ ေမတၱာဆိတ္သုဥ္း ေနေလ ေတာ့ အေမတုိ႔လဲ သားငယ္အတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္လို႔ေပါ့။

ဒါေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားက “မိတ္ေဆြေကာင္း (ကလ်ာဏမိတၱ) သည္ လုိအပ္ေသာ အက်ဳိးတရားအလံုးစံု အျပည့္အ၀ ၿပီးေစႏုိင္သည္”လို႔ အရွင္အာနႏၵာ ကုိ မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့တယ္။

ျမန္မာ့သမုိင္းကုိျပန္ၾကည့္ရင္ အေနာ္ရထာမင္းေစာဟာ၊ ပညာရွိ အရွင္အရဟံကို ဆည္းကပ္႟ ေပါင္းသင္းရတဲ့အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္မွာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ဟာ ေနလိုလလို ထြန္း လင္းေတာက္ပခဲ့ရတယ္။ ျပည္သူေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အက်ဳိးမ်ားလဲ။ ကိုးကြယ္ရာ စင္ၾကယ္ခဲ့ၾကတယ္။ ခ်မ္းသာသုခ ရခဲ့ၾကတယ္။ ေမွာင္ထဲေနခဲ့ၾကရာက အလင္းထဲ ေရာက္ခဲ့ၾက တယ္။ ဒါဟာ ပညာရွိတစ္ဦးကုိ ေပါင္းေဖၞရတဲ့ အက်ဳိးဆက္ ေတြေလ၊ အခုထိခံစားရဆဲမို႔လား။

သားငယ္လဲ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစား။ ပညာ တတ္ၿပီး ကုိယ့္ႏုိင္ငံ၊ ကုိယ့္လူမ်ဳိး၊ ကုိယ့္ဘာသာ၊ ကုိယ့္ သာသနာကုိ အက်ဳိးျပဳပါကြယ္။ ဒါဟာ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိ ေက်းဇူး ဆပ္ရာေရာက္တယ္။ ကုိယ့္လူမ်ဳိးကုိ ေက်းဇူးဆပ္ရာ ေရာက္ တယ္။ ေက်းဇူးတရား သိရမယ္။ သိၿပီး ဆပ္ရမယ္။ ဒါမွ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေကာင္းတစ္ေယာက္” ျဖစ္တယ္သားငယ္ရဲ႕။

သားငယ္ေရ၊ မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာ လူငယ္လူႀကီ းမေရြး လုိအပ္တယ္။ အေမျဖင့္အသက္အရြယ္သာႀကီး လာတယ္။ လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းထဲက ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြ ဖတ္ဆဲ၊ ဖတ္ရတာေပ်ာ္ေမြ႕ဆဲေပါ့။ တရားဘာ၀နာနဲ႔ ေ၀းခဲ့ တယ္ေလ။

အေမတုိ႔ေက်ာင္းကုိ ဆရာမအသစ္ ေဒၚျမခင္ ေရာက္ လာတယ္။ ဆရာမက ပရိတ္ႀကီး(၁၁)သုတ္ အာဂံုေဆာင္တယ္။ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္တယ္။ ဘုရားရွိခိုးတယ္။ တရား ထုိင္တယ္။ ဆရာမရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ ၾကည္လင္၀င္းပလုိ႔ေနတယ္။
ဆရာမနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏီွးလာေတာ့မွ ဆရာမရဲ႕ဘာသာ တရားကိုင္း႐ႈိင္းမႈအေလ့၊ အေမ့ဆီ ကူးစက္လာေတာ့တယ္။ မိတ္ေဆြေကာင္းနဲ႔ ေပါင္းဖက္မိလို႔ ေကာင္းတဲ့အေလ့အက်င့္ေတြ စဲြလာလိုက္တာ ဆရာမအၿငိမ္းစားဘ၀မွာ အေျခအေနေပးလာ ေတာ့ ဘာသာေရးသင္တန္းမ်ဳိးစံုေတြ တက္ျဖစ္တယ္။ တရား ရိပ္သာ ၀င္ျဖစ္တယ္။ ေကာင္းတဲ့အက်ဳိးဆက္ကေတာ့ စိတ္ေအး ခ်မ္း၊ ခ်မ္းေျမ႕ရပါတယ္ သားငယ္။

လူမိုက္ကုိ မမွီ၀ဲ၊ မဆည္းကပ္ျခင္းနဲ႔ ပညာရွိကို မွီ၀ဲ ဆည္းကပ္ျခင္းတို႔ဟာ ေခါင္းနဲ႔ပန္းလိုပါပဲ၊ ပူးတြဲေလ့လာသင့္တဲ့ အေျခခံမဂၤလာႏွစ္ပါးျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ျမတ္စြာဘုရားက ေရွးဦးစြာ ေဟာေတာ္မူတာကြဲ႕။

အေပါင္းအသင္းကုိ ေရြးေပါင္းရသလို၊ ကုိယ္တုိင္လဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့အျပဳအမႈ၊ ေကာင္းတဲ့အျပဳအမႈ မ်ားစြာထဲက ေကာင္းတာေရြးလုပ္၊ ေကာင္းတာေရြးေျပာ၊ ေကာင္းတာေရြးႀကံစည္ၿပီး ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားသူ မဂၤလာနဲ႔ ျပည့္စံုသူျဖစ္ပါေစလို႔ အေမဆႏၵျပဳပါတယ္။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ျပည့္စံုပါေစ
အေမ
http://www.pti31.com/

မဂၤလာတရားေတာ္ - ၃

  မဂၤလာတရားေတာ္ - ၃

သားငယ္

ကေလးဘ၀က ေအာ္ဟစ္ရြတ္ဆိုခဲ့ဖူးတာက-
`လူမိုက္ဆိုလွ်င္ ေရွာင္ေသြလႊဲလို႔
မမွီ၀ဲနဲ႔ ကင္းေအာင္ေန´။

အေမ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ ကင္း ေအာင္ေနလို႔မရတဲ့ လူတန္းစား၊ ႏွစ္ရပ္ကေတာ့၊ မိဘနဲ႔ ဆရာပါပဲ။ ပထမဆံုး ေတြ႕ဆံုရတာက မိဘ၊ ဒုတိယေတြ႕ဆံု ရတာက ဆရာ။

ဒါေၾကာင့္ `မိဘက လူမိုက္မျဖစ္ဖို႔အေရးႀကီး တယ္´ လို႔ အေမေရးခဲ့တာေပါ့။ အခုလည္း ဆရာက လူမိုက္ မျဖစ္ဖို႔ အေမ ေရးလိုက္တယ္ သားငယ္။


အသက္ (၄)ႏွစ္မွာ မူႀကိဳေက်ာင္း၊ (၅)ႏွစ္ျပည့္ေတာ့ စာသင္ေက်ာင္းကိုေရာက္ၾကရၿပီ။ ေက်ာင္းက ဆရာ-ဆရာမ ေတြနဲ႔ ေတြ႕ၾကရၿပီ။ ဆရာက ျပဳစုသူ၊ ဥယ်ာဥ္မွဴးဆိုေတာ့ ကေလးရဲ႕ ဘ၀ခရီးအတြက္ အလြန္ကုိ အေရးပါတဲ့သူေပါ့။

အေရးပါသူမို႔ မဂၤလာဆရာျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဆရာက စာေရးသားနည္း စနစ္မွန္ကန္ဖို႔၊ စာဖတ္တတ္ဖို႔၊ စည္းကမ္း တက်ရွိဖို႔၊ ေက်ာင္းသူ-ေက်ာင္းသားအခ်င္းအခ်င္း ေပါင္းသင္း တတ္ဖို႔၊ စာနာစိတ္ရွိတတ္ဖို႔၊ ေလာကေရးရာအျဖာျဖာ သြန္သင္ စရာေတြကုိ ေက်ာင္းသားအားလံုးအေပၚ တေျပးညီေမတၱာစိတ္ နဲ႔ညႊန္ျပဖို႔ လိုတယ္ေလ။

ဆရာက ညီမွ်မႈမရွိဘဲ မ်က္ႏွာလိုက္ရင္ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ခိုးလို႔ခုလုျဖစ္သြားေစတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေတြက မလိုလားစရာေတြပါ။

ေက်ာင္းေနစ ကေလးေတြနဲ႔ စေတြတဲ့ဆရာဟာ ပ်ဳိးပင္ ေလးေတြကုိ ဂ႐ုစိုက္ေစာင့္ေရွာက္ရသလို၊ တယုတယ ျပဳစု ရမွာပဲ၊ ပံုသြင္းမွန္ဖို႔လိုတယ္။ `ဆရာဟာလူမုိက္မျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးသလို၊ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ လက္ကိုင္ထားရသူ ေတြလည္း ျဖစ္ၾကရမယ္´။

စာသင္ခန္းထဲက ေက်ာင္းသားအားလံုးကုိ ေက်ာသား႟ ရင္သား၊ မခြဲမျခားရွိရမယ္ သားငယ္ရဲ႕။ အမွန္ကေတာ့ ဆရာ၊ ဆရာမကလည္း ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ ဥစၥာဓနဂုဏ္ရွိန္၊ ေဆြမ်ဳိးဂုဏ္ရွိန္ ၊အေပါင္းအသင္းဂုဏ္ရွိန္၊ ရွိရွိသမွ် ဂုဏ္ရွိန္ေတြကို ခ၀ါခ်ၿပီး ကေလးေတြကို လမ္းမွန္ညႊန္သူ၊ အေမွာင္ပယ္ခြင္း အလင္း ေဆာင္သူ၊ မိမိကုိယ္ကုိ ဆရာပီသသူအျဖစ္ ခံယူဖို႔လိုတယ္။

ဆရာနဲ႔ေက်ာင္းသား စိတ္ထားျဖဴစင္စြာနဲ႔ တူယွဥ္ကာ လိုရာခရီးကုိ တာ၀န္ေက်ပြန္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရမယ္ေလ။ မဂၤလာဆရာနဲ႔ မဂၤလာတပည့္ေလးေတြေပါ့ကြယ္။
ေက်ာင္းေရာက္စ ကေလးဟာ ဆရာကို မေပါင္း သင္းလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ေရွာင္လုိ႔လည္း မရဘူး။ တပည့္ဆိုတာ ဆရာညႊန္တဲ့အတုိင္း လုိက္မိၾကတာကိုး။

သားငယ္သိဖူးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကိုပဲ ထပ္ေျပာျပ ဦးမယ္။ လက္ညဳိးေတြျဖတ္တဲ့ အဂၤုလိမာလဟာ ဆိုးခ်င္လို႔ ဆိုးတာမဟုတ္ဘူး။ သူ႔ဆရာက `လူ႔လက္ညဳိးတစ္ေထာင္နဲ႔ ငါ့ကို ပူေဇာ္ရမယ္´ ေျပာလို႔ ဆရာကုိပူေဇာ္ခ်င္တာနဲ႔ လူဆိုးျဖစ္သြား ရတယ္။

အဇာတသတ္မင္းလည္း ဆရာေဒ၀ဒတ္ေၾကာင့္ ဖခင္ သတ္သူျဖစ္သြားရတယ္။

သူတုိ႔ဆရာေတြက ပညာတတ္လူမုိက္။ပညာတတ္တာနဲ႔ မိုက္တာဟာ တျခားစီ။ ဒါေၾကာင့္ `ဆရာဟာ လူမိုက္မျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္´ လို႔ ေျပာရ တာေပါ့။

သားငယ္ေရ၊ အခုေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္း ဆရာ- ဆရာမမ်ားလည္း ေမ်ာပါရတယ္ဆိုိတာ အေမလက္ခံပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေစတနာ၊ ေမတၱာကိုေတာ့ မေပ်ာက္ေစခ်င္ဘူး။ ရွိၿမဲ အတုိင္း၊ ထားၿမဲအတုိင္းထားၿပီး သင္ျပစရာရွိတာသင္ပါ။ ေတြးေခၚဆင္ျခင္တတ္ေအာင္ သင္ပါ။ စာစီစာကံုး ကိုယ္တုိင္ ေရးခိုင္းတာတုိ႔၊ သခ်ၤာကုိယ္တုိင္တြက္ေစတာတုိ႔ေပါ့။ ေက်ာင္းစာ ကလည္း ကိုယ္တုိင္မွတ္သား၊ ေလ့က်င့္ပါမွ ဥာဏ္ရည္ဖြံ႕ၿဖိဳး တာကြဲ႕။

အစာအာဟာရလိုပါပဲ။ ကုိယ္တုိင္စားမွ၊ အခ်ိန္မွန္မွန္ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္စြာ စားသံုးေပးမွ ခႏၶာကုိယ္အတြက္ အာဟာရျဖစ္ၿပီး အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းသလိုေပါ့ကြယ္။

ဘုရားရွင္က `အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာ၊ ေကာဟိ နာေထာ ပေရာသိယာ = မိမိသည္ပင္လွ်င္ မိမိအားကုိးရာ ေပတည္း။ အဘယ္သူသည္ မိမိအားကုိးရာျဖစ္ပါအ့ံ နည္း´ လို႔ ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကို အားကုိးတဲ့စိတ္ထား၊ ႐ိုးသား ႀကိဳးစားတဲ့ စိတ္ထားေလးေတြကုိ ဆရာေတြက သြင္းေပး ေစခ်င္တယ္။ ဒါက လမ္းေၾကာင္းမွန္ပဲ။ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚသုိ႔ ပို႔ေပးေစခ်င္တာပါကြယ္။

စာေမးပြဲပါမယ္ ထင္တာေလာက္သာ ေရြးသင္တာမ်ဳိး၊ ေက်ာင္းစစ္စာေမးပြဲဆိုရင္လည္း ကုိယ္ေမးမယ့္ စာပုဒ္ေလာက္ ကုိ ျပန္ကာလွန္ကာ စည္း၀ါးကုိက္ သင္ၾကားတာမ်ဳိး၊ တကယ္ တတ္ေျမာက္ေအာင္မသင္ဘဲ၊ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ရေအာင္ ဟန္ျပေကာင္းေအာင္ သင္ေနတာမ်ဳိး၊ မ်က္ႏွာႀကီးငယ္လိုက္ၿပီး စာေမးပြဲအေျဖလႊာ စစ္ေဆးတာမ်ဳိး ျပဳလုပ္ေနတဲ့ ဆရာဟာ မေကာင္းတာႀကံစည္သူ၊ မေကာင္းတာေျပာသူ၊ မေကာင္းတာ လုပ္သူ ျဖစ္ၿပီေပါ့။

တစ္ခ်ဳိ႕ဆရာ-ဆရာမမ်ား လုပ္ကိုင္ေလ့ရွိပံုကုိ ေရးျပ မယ္ေနာ္။ စာေမးပြဲနားနီးရင္ စာကိုသာ က်က္မွတ္ဖို႔ မတိုက္ တြန္းဘဲ ဟိုဂါထာ႟ ဒီဂါထာေတြ က်က္ေစတာတုိ႔၊ ဆယ္တန္း၀င္ ခြင့္ကဒ္၊ ေဘာပင္၊ ခဲတံ၊ စာေရးကိရိယာမ်ားကုိ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးထံမွာ သိဒၶိတင္ေပးတာတုိ႔၊ ဘာသာစံုအတြက္ အေဆာင္ ယၾတာမ်ားလုပ္ေပးတာတုိ႔၊ သူရႆတီမယ္ေတာ္ကို ရွိခိုးေစတာ တုိ႔ ဒါေတြလုပ္ၾကတယ္၊ ဆရာ-ဆရာမေတြက ဦးေဆာင္ဦးရြက္ လုပ္ၾကတာ။ ဒါေတြဟာ ေက်ာင္းသားေတြကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္တဲ့စိတ္ဓါတ္ ေလ်ာ့ပါးေစတယ္။

ကိုးကြယ္ရာမ်ားၿပီး သရဏဂံုလည္း ညဳိးႏြမ္းေစတယ္။

အေမွာင္ခြင္း၍ အလင္းေဆာင္ရမယ့္သူမ်ားကိုယ္တုိင္ က ပညာရင္ႏို႔ေသာက္စုိ႔ဆဲ ငယ္ရြယ္သူမ်ားကုိ ေမွာင္တကာ့ အေမွာင္ဆံုး မိစၧာဒိ႒ိ လမ္းေၾကာင္းေပၚ တင္ပို႔ေပးေနၾကတယ္။

သားငယ္ေရ၊ မိစၧာဒိ႒ိ အယူက အျပစ္အႀကီးဆံုး၊ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုးကြဲ႕။ အျပစ္ႀကီးတဲ့ ပဥၥာနႏၱရိယကံကုိ က်ဴးလြန္တဲ့ အျပစ္ထက္ကို ႀကီးတယ္။ မိစၧာဒိ႒ိ အယူ႐ွိရင္ အပါယ္ငရဲကုိ က်ိန္းေသက်ရမွာ။ ကမၻာပ်က္ေတာင္မွ ငရဲကမလြတ္ေၾကာင္း၊ အျခားမပ်က္တဲ့ကမၻာက ငရဲေတြဆီ ေျပာင္းေရြ႕ခံရေၾကာင္း အရင္စာထဲမွာလည္း အေမေရးခဲ့ၿပီးၿပီ။

အနီးကပ္ဆံုး အတူေနရတာက မိဘဆိုေပမယ့္ ပညာ သင္ခ်ိန္ေရာက္တာနဲ႔ ဆရာက ေရွာင္လႊဲမရတဲ့ ေပါင္းသင္းရသူ ျဖစ္ၿပီေလ။ တျဖည္းျဖည္း အတန္းႀကီးလာေလ မိဘထက္ ဆရာ နဲ႔က ပုိၿပီးထိေတြ႕ရခ်ိန္ မ်ားေလေပါ့။

ဆရာဟာ ေက်ာင္းသားေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ကုိ ဖန္တီးသူ၊ ဖန္တီးရွင္ပါပဲ၊ ပန္းပုဆရာပါ။ ေကာင္းရာသို႔လည္း ပို႔ႏုိင္သူ၊ ဆိုးရာသုိ႔လည္းပို႔ႏုိင္သူ၊ စြမ္းအားရွင္ေတြပါ။ ဒီစြမ္းအားရွင္ ေတြက လူမုိက္မျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္လို႔ အေမေတြးမိ တာပါကြယ္။
သားငယ္လည္း ဆရာရဲ႕ ေကာင္းရာညႊန္တဲ့ လမ္း ေၾကာင္းေပၚမွာ ေကာင္းတာလုပ္၊ ေကာင္းတာေျပာ၊ ေကာင္း တာႀကံစည္၊ ေကာင္းေအာင္ႀကိဳးစားသူ ျဖစ္ပါေစလုိ႔ အေမဆႏၵ ျပဳပါတယ္။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။

အေမ
http://www.pti31.com/

ဗုဒၶ ရဲ႕ မဂၤလာတရားေတာ္ - ၂

  မဂၤလာတရားေတာ္ - ၂

သားငယ္
ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာ ႏွစ္ျဖာႀကီးပြားခ်မ္းသာရေရး အတြက္ အသက္အပိုင္းအျခားအလုိက္္ တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္ ေဆာင္သြားရမယ့္မဂၤလာေတြကုိ ပိုင္းျခားျပခဲ့ၿပီးၿပီေနာ္။

ေလာကီအတြက္မဂၤလာအပါး(၃၀)၊ ေလာကုတၱရာ အတြက္(၈)ပါး၊ ေပါင္း(၃၈)ပါးရွိလို႔ (၃၈)ျဖာမဂၤလာ ေခၚ ေၾကာင္းလဲ ေျပာခဲ့ၿပီ။

ပထမဆံုး ျမတ္စြာဘုရားေဟာတာက ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရး မဂၤလာ(၃)ပါးထဲက လူမိုက္နဲ႔ မေပါင္းသင္းဖို႔ပဲ။ လူမုိက္နဲ႔ဆက္ဆံေပါင္းသင္းမႈကုိ ေရွးဦးစြာေရွာင္လိုက္ရင္ ေနာက္ေနာင္မဂၤလာေတြ ျဖစ္ေပၚ ခြင့္ရွိိတာေၾကာင့္ ထိပ္ဆံုး ထားၿပီး ေဟာရတယ္။


ဦးဇင္း ရေ၀ႏြယ္ (အင္းမ)ေရးတဲ့ မဂၤလာအေတြးမ်ားလို စရရင္-
အေသ၀နာ ဗာလာနံ၊ ဧတံမဂၤလမုတၱမံ။
လူမုိက္ကုိမမွီ၀ဲ၊ မဆည္းကပ္ျခင္းသည္
ျမတ္ေသာမဂၤလာမည္။
လူမိုက္ဆိုလွ်င္ ေရွာင္ေသြလႊဲလို႔၊
မမွီ၀ဲနဲ႔ ကင္းေအာင္ေန။

အေမေတြးၾကည့္မိတယ္၊ သားသမီးျဖစ္လာၿပီဆုိေတာ့ ပထမဆံုးေပါင္းရတာက မိဘ၊ မိဘအရိပ္မွာ ခိုလႈံေနၾကရတယ္။ မိဘႏွစ္ပါးဆိုတာဟာ သားသမီးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေရွာင္လြဲမရတဲ့ လက္ဦးဆရာသမားႀကီးေတြပါ။
ဒါျဖင့္ မိဘကုိယ္တုိင္ လူမုိက္မျဖစ္ဖို႔ အေရး ႀကီးျပန္တယ္၊ ဒီေတာ့ လူမိုက္ဆိိုတာ ဘယ္လိုဟာလဲ။

ဒီေမးခြန္းကုိေျဖဖုိ႔ သားငယ္မ်က္ေစ့ထဲမွာ အရက္မူးရမ္းေနသူတုိ႔၊ ခိုးဆိုး၊ လုယက္၊ တိုက္ခိုက္၊ သတ္ျဖတ္ေနသူတို႔ကုိ ျမင္ေယာင္ ေနမိမွာေနာ္။

လူမိုက္ဆုိတာ
မေကာင္းေသာအႀကံကုိ ႀကံျခင္း။
မေကာင္းေသာစကားကုိ ေျပာျခင္း။
မေကာင္းေသာအလုပ္ကို လုပ္ျခင္းတုိ႔တည္း။

`ဤလကၡဏာရွိသူကား အမ်ဳိးျမတ္သူျဖစ္ေစ၊ ပစၥည္း ႂကြယ္၀သူပင္ျဖစ္ေစ၊ ဆရာပင္ျဖစ္ေစ၊ မည္သူမဆို၊ ဗာလေခၚ လူမုိက္ပင္ျဖစ္သည္´ လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားေဟာေတာ္မူခ်က္ကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ဖြင့္ျပေရးသားထားတာေတြ အေမဖတ္ ခဲ့တယ္၊ မွတ္ခဲ့တယ္။

ကာယကံမႈ၊ ၀စီကံမႈ၊ မေနာကံမႈနဲ႔ မေကာင္းလုပ္၊ မေကာင္းေျပာ၊ မေကာင္းႀကံရင္ လူမုိက္ေပါ့။
ေတာင္ၿမိဳ႕၊ မဟာဂႏၶာ႐ုံဆရာေတာ္ အရွင္ဇနကာ ဘိ၀ံသေရးတဲ့ အေျချပဳမဂၤလသုတ္စာအုပ္မွာ `မည္သူ႔ကုိမွ်၊ မညာၾကႏွင့္၊ မိဘဆရာ၊ ျဖစ္ေစကာလည္း၊ သူဟာဗာလ၊ ပ႑ိတဟု၊ က်နခြဲလွစ္၊ ေတြ႕တုိင္းစစ္၊ စနစ္က်ေစကြယ့္´ ဟု အတိအလင္း ေရးသားထားခဲ့တယ္။

မိဘရဲ႕ ၀တၱရားထဲမွာလည္း `မေကာင္းတာ တားျမစ္၊ ေကာင္းတာညႊန္၊ အတတ္ပညာေတြ သင္ေပးရမယ္´ လို႔ပါတယ္။ ကေလးေတြ စကားေျပာတတ္ၿပီဆုိကတည္းက၊ တစ္ခ်ဳိ႕မိဘက `တာတာ´ လို႔ႏႈတ္ဆက္၊ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ယွက္ေပးၿပီး `ဦးေတာ္´ ဦးခ်ေစတဲ့အမူအရာေကာင္းေတြ သင္ေပးၾကတယ္။

တစ္ခ်ဳိ႕မိဘက `လက္၀ါးျပ´ `လက္သီးဆုပ္ျပ´ တဲ့။ မေကာင္းတဲ့ အမူအရာေတြ သင္ေပးၾကတယ္၊ ကေလးကုိ ဆဲ တတ္ေအာင္ သင္ေပးၿပီး၊ ကေလးဆဲသံကုိအားေပး၊ အား ေျမာက္ျပဳတ့ဲ မိဘေတြလဲရွိၾကတယ္။
သိတတ္စအရြယ္ေရာက္ေတာ့လဲ ေလာကႀကီးတစ္ခြင္္ လံုးမွာရိွတဲ့ သိစရာ၊ တတ္စရာေတြကို သိေအာင္၊ တတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တာလဲ မိဘေတြဘဲေလ။ သားသမီးေလးေတြကို ခုိင္းလို႔ ရတဲ့အရြယ္မွာ မိခင္လုပ္သူက ေစ်း၀ယ္ခိုင္းရင္း လမ္းမွန္ညႊန္ဖုိ႔၊ ေစာင့္ၾကည့္အကဲခပ္ဖို႔ အမ်ားႀကီးလိုအပ္တယ္။

ကေလးဆိုတာ အခ်ီးက်ဴးခံခ်င္တယ္မို႔လား။ ေစ်း၀ယ္ ေတာ္တယ္၊ တတ္တယ္လို႔ အခ်ီးက်ဴးခံခ်င္တာနဲ႔ ေစ်းသည္မသိ ေအာင္ ခိုး၀ွက္ယူလာတတ္တယ္။ ဒါကို မိခင္က သတိမရွိရင္ မေကာင္းတဲ့ ခိုးယူတဲ့အက်င့္ စြဲသြားပါေလေရာ။ တစ္ခ်ဳိ႕မိဘက သိလ်က္နဲ႔လက္ခံတာ၊ အားေပးတာ၊ သင္ျပေပးတာ ရွိေသးတယ္။

ငယ္စဥ္က အေမ မဆံုးမခဲ့လို႔သာ သူခိုးျဖစ္ရတယ္လုိ႔ ခိုးမႈနဲ႔အက်ဥ္းက်ခံရဆဲ သားက အက်ဥ္းခန္း သံတုိင္ၾကားက မိခင္ရဲ႕နားကုိ ကုိက္ဆဲြခဲ့ေၾကာင္းလဲ သားငယ္သိခဲ့ၿပီးပါ။

ဒီေတာ့ မိဘက ဗာလမျဖစ္ဖုိ႔ အလြန္ကုိ အေရးႀကီး တာေပါ့။ မိဘသင္ၾကားတဲ့အေပၞ မူတည္ၿပီး သားသမီးေတြ စ႐ိုက္ကြဲျပားသြားၾကရတယ္။

တစ္ခ်ဳိ႕မိဘက ကုိယ့္သားသမီးရဲ႕အေျခအေနမွန္ကုိ လက္ခံၿပီး၊ ျပဳျပင္သင့္တာ ျပဳျပင္ေပးၾကတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕က အေကာင္းသာလက္ခံၿပီး၊ အဆုိးကုိလက္မခံဘူး။ နားေထာင္ ႏုိင္စြမ္းမရွိၾကဘူး။ သားသမီးကုိ လူမုိက္ျဖစ္ေစဖို႔ရာ အားေပး သလိုျဖစ္ေနတယ္။

ပညာသင္ၾကားေပးရာမွာ မိဘက သားသမီးအေပၚ ထားရွိတဲ့သေဘာထားက အသြင္ေျပာင္းလာတယ္။ အေမတုိ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းကေတာ့ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးကို တကယ့္ကုိ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေအာင္၊ အတတ္ပညာရေအာင္၊ ဆရာေျပာတဲ့ သားသမီးရဲ႕အေျခအေနမွန္ကုိ နာခံၿပီး ျပဳျပင္ ခဲ့ၾကတယ္၊ ေစာင့္ၾကပ္ခဲ့ၾကတယ္၊ ေကာင္းရာကုိ ညႊန္ခဲ့ၾကတယ္။

အခုေခတ္မွာ မိဘက သားသမီးအေပၚထားရွိတဲ့ သေဘာထားက အတတ္ပညာရဖို႔ထက္ လက္မွတ္ရဖို႔၊ အမွတ္ မ်ားမ်ားရဖုိ႔ အဓိကျဖစ္ေနတယ္။ အမွတ္မ်ားမ်ားရဖို႔ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ။ ပိုက္ဆံကုန္ခံၿပီး နည္းလမ္းစံု သံုးၾကတယ္။

ေငြရွိရင္ အရာရာၿပီးေစတယ္။ တုိ႔မွာေငြရွိတယ္လုိ႔ မာန္ တက္ၿပီး သားသမီးကိုလဲ အယူအဆ အေတြးအျမင္ေတြ အမွား ဘက္ကုိေရာက္ေစေတာ့တယ္။ သားသမီးရဲ႕ စစ္မွန္တဲ့အစြမ္းကုိ ေပ်ာက္ကြယ္ေစၿပီး မိဘရဲ႕အစြမ္းအစေတြသာ ေဖၚထုတ္ သံုးေန ၾကေလရဲ႕။

ဘာသာစံုက်ဴရွင္ဆရာ၊ ဘာသာစံုဂိုက္ေတြနဲ႔ သားသမီး မ်ားမွာ ကုိယ္တုိင္ႀကိဳးစား အားထုတ္ခြင့္မရွိေတာ့ဘူး။ ေရသာခိုဖုိ႔၊ အပ်င္းထူဖို႔၊ မေတြးခ်င္ျဖစ္သြားၿပီ။ ဉာဏ္ထက္ျမက္ေစတဲ့ ဦးေႏွာက္အသံုးမခ်ေတာ့ၿပီ။ စာေမးပြဲမေျဖႏုိင္ဘူးလား။ ရတယ္။ မပူနဲ႔။ မိဘတာ၀န္ထား စသည့္ျဖင့္ေပါ့ေလ။

သားသမီးရဲ႕ဘ၀နစ္မြန္းဖို႔၊ ငတံုးျဖစ္ဖို႔၊ ေငြကုန္ခံေနတဲ့ သေဘာျဖစ္ေနတယ္။ `မိမိကုိယ္သာ အားထားရာ၊ ကံ၊ ဉာဏ္၊ ၀ီရိယအေပၚ အေျချပဳအားထုတ္ရမယ္´ ဆုိတဲ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ အလိုက်ေတြနဲ႔ ေသြဖီေနျခင္းကုိ မိဘေတြက ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ လုပ္ေနၾကတယ္။

သားငယ္ေရ၊ စိတ္မေကာင္းစရာအျဖစ္ကေလး ၾကားရ၊ ျမင္ရတာကို ေျပာျပရအံုးမယ္။
တစ္ေန႔က၊ အိမ္နားမွာ စာေမးပြဲေျဖၿပီး ျပန္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးက `႐ိုက္ျပန္ၿပီ၊ လူၾကားထဲမွာလဲ က်ိန္ဆဲ လာတယ္၊ ေမ့လို႔ပါဆိုေန၊ ႏွိပ္စက္ၾကပါ´ နဲ႔ ငိုႀကီးခ်က္မနဲ႔ ႐ိုက္ေနတဲ့အေမ့ကုိ ေျပာေနတာေလ။

အမွတ္ျပည့္ရေအာင္ မေျဖႏုိင္ခဲ့တဲ့သားကုိ အေပါင္း အသင္း၊ ေက်ာင္းသားမ်ားၾကားမွာ ဆူဆဲခဲ့ၿပီး၊ အိမ္မွာလဲ ႐ိုက္ပံုရပါတယ္။ အမွတ္၀က္ေလာက္ကုိ မေရာ့ေစခ်င္ဘူးတဲ့၊ ျဖစ္ေနလိုက္ၾကတာေနာ္။

အေမျဖင့္ သနားလုိက္တာ။ ကိုယ္ခ်င္းစာမိတယ္။ အေမငယ္စဥ္ကလဲ ဒီကေလးလို ခံခဲ့ရဖူးတယ္။ အေမ့ရဲ႕ အဆိုအဆဲ၊ အ႐ိုက္အႏွက္ခံခဲ့ရတာ၊ အေပါင္းအသင္းၾကားမွာ ဆိုေတာ့ ရွက္လုိက္တာေလ။ လူ႔ျပည္မွာ အသက္ရွင္ခ်င္စိတ္ ကုိ မရွိဘူး။ ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္စိတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဒီလုပ္ရပ္ေတြက မိဘေတြရဲ႕ မဟာအမွားႀကီးေတြပါ။ ဒီလိုမိဘေတြလည္း တစ္ပံုႀကီး သားငယ္ရဲ႕။ အမွန္ေတာ့ သား သမီးအေပၚ ေစတနာထားတာထက္၊ မိဘခ်င္းၿပိဳင္၊ အႏုိင္ရ ခ်င္တဲ့စိတ္က ပိုမ်ားေနၾကတာေလ။
မိဘေၾကာင့္ လူဆိုးျဖစ္၊ ေထာင္တန္းက်၊ မိဘက အတတ္ပညာ သင္မေပးခဲ့လို႔ ကုေဋရွစ္ဆယ္ သူေဌးသား ခြက္ လက္စြဲ ေတာင္းစားရတဲ့ဘ၀ ေရာက္ရတာေတြ ဟိုေရွးတုန္းက ရွိခဲ့သလို အခုေခတ္လဲရွိတယ္ သားငယ္ရဲ႕။

အေမ့ရဲ႕တပည့္ေလးတစ္ဦးေပါ့။ ဉာဏ္ရည္ျမင့္တယ္။ ႀကိဳးစားရင္ အတန္းထဲမွာ အေတာ္ဆံုးျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ပညာ သင္ယူလုိဟန္ရွိတာနဲ႔ အၿမဲဆံုးမမိတယ္။ နားေထာင္ၿပီး စာႀကိဳး စားတာေတြ႕ရလုိ႔ ၀မ္းသာေနမိတယ္။
မၾကာပါဘူး၊ ေက်ာင္းလစ္တာနဲ႔၊ ေက်ာင္းသားခ်င္း ရန္ ျဖစ္တာနဲ႔ ဒံုရင္းေရာက္သြားေရာ။

သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြက မေကာင္းတဲ့အျပင္၊ မိဘေတြကပါ မဆံုးမၾကဘူး။ ေကာင္းရာမညႊန္ဘူး။ ရန္ျဖစ္ရင္ `ဦးေအာင္သာေဆာ္ခဲ့၊ မည့ံခဲ့နဲ႔´ လို႔ မွာၾကားတာ။ သူ႔ေျခရာကုိနင္းေစခ်င္တာတဲ့။ သူ႔အေဖက ေထာင္ထြက္လူမုိက္လို႔ ဂုဏ္တယူယူနဲ႔ေပါ့။

ဓါတ္ည့ံဆိုတာ ကူးစက္ျမန္ေလေတာ့ အေမ့တပည့္ လည္း မုိက္သြားၿပီေပါ့။ ၿမိဳ႕ဘုရားပြဲညမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု၊ မူးုယစ္ေသာက္စား၊ ေပ်ာ္ပါး၊ စကားမ်ားၾကၿပီး၊ တပူးတတြဲတြဲ၊ ခ်စ္လွခ်ည့္ရဲ႕ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ဓါးနဲ႔ထုိးလိုက္တယ္။ ဓါးထုိး ခံရသူလဲ ေသ၊ သူလဲ ေထာင္တြင္း၀င္သြားရေရာ။

ေနာက္တစ္ဦး ရွိေသးတယ္။ အဲဒါက သားငယ္နဲ႔ အတန္းတူ ေက်ာင္းသားေလ။ အတန္းတူေပမယ့္ အသက္က ႀကီးတယ္။ တစ္တန္းလံုးအေပၚ ဗိုလ္က်အႏိုင္ယူခ်င္တဲ့ ေက်ာင္းသား။ သူ႔ရဲ႕အႏုိင္က်င့္မႈကုိ ဆရာက ဆံုးမတယ္။ ဆရာရဲ႕ ဆံုးမမႈကုိ မနာခံတဲ့အျပင္ ဆရာကုိျပန္႐ိုက္တယ္။ မိဘကပါ အားေပးအားေျမာက္ျပဳလို႔ အဲဒီေက်ာင္းသားကို ေက်ာင္းက ထုတ္လုိက္ရတယ္။ ပညာသင္ၾကားခြင့္မရဘူး။ အဲဒါကုိ မိဘကိုယ္တုိင္က မမႈေပါင္တဲ့ေလ။ ပညာမတတ္လဲ ထမင္းစားရ တာပါပဲလို႔ ဆိုတယ္။

မေကာင္းတဲ့လမ္းေၾကာင္းဆီသို႔ သားသမီးမ်ားကုိ ကိုယ္တိုင္ပို႔ေပးေနသူျဖစ္မွန္းလဲ မိဘမ်ားကုိယ္တုိင္ မသိဘူး ျဖစ္ေနၾကတယ္။

ဒါက တစ္ဘ၀အတြက္တင္ပါ။ ေနာင္ဘ၀သံသရာ အတြက္ ကိုးကြယ္ရာမမ်ားဖို႔၊ ရတနာ ျမတ္သံုးပါးသာလွ်င္ ကိုးကြယ္ရာအစစ္ျဖစ္ေၾကာင္း ညႊန္ျပဖို႔ မိဘမွာ တာ၀န္အရွိဆံုး လို႔ အေမယူဆတယ္။
အေျခခံအက်ဆံုးက အထက္တန္းစား ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳစု၊ ပ်ဳိးေထာင္ေပးဖို႔ပါပဲ။ ကိုးကြယ္ရာမ်ားတဲ့ အေမြဆိုးေတြ သားသမီးေတြဆီ လက္ဆင့္ ကမ္းမေပးသင့္ဘူး။

အႏၲရာယ္ႀကီးလြန္းလို႔ပါကြယ္။ သာသနာ ေပ်ာက္ကြယ္ႏုိင္တဲ့အေရးကြဲ႕။ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ႀကီး အိႏၵိယ ေျမေပၚက ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရတာ ကိုးကြယ္ရာ မ်ားမႈေတြေၾကာင့္ ေပါ့။

ကိုးကြယ္ရာမ်ားတဲ့ မိစၥာဒိ႒ိအယူက အျပစ္အႀကီးဆံုးပဲ။ အပါယ္ငရဲကုိ က်ိန္းေသက်မွာ။ ကမာၻပ်က္ေတာင္မွ ငရဲက မလြတ္ဘူး။ တစ္ျခားမပ်က္တဲ့ ကမၻာက ငရဲေတြဆီ ေျပာင္းေရႊ႕ ခံရတယ္။

အမိရင္းကုိသတ္ျခင္း၊ အဘရင္းကုိသတ္ျခင္း၊ ရဟႏာ ကိုသတ္ျခင္း၊ ဘုရားရွင္အား ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ျပဳျခင္း၊ သံဃာေတာ္အား သင္းခြဲျခင္းဆိုတဲ့ သိပ္ကုိအျပစ္ႀကီးတဲ့ ပၪၥာ နႏၱရိယကံကို က်ဴးလြန္တာေတာင္မွ ဒီကမၻာတည္သည္အထိပဲ ငရဲခံရတယ္။ ကမၻာပ်က္ရင္ ငရဲကလြတ္တယ္။

ကဲ သားငယ္ေရ၊ ကုိးကြယ္မႈမွားတာ မ်ားတာက အျပစ္ အႀကီးဆံုးခံရမယ့္ သာသနာေပ်ာက္ကြယ္ေစေရး လမ္းေၾကာင္း။ ဒီလမ္းေၾကာင္းဆီ မေရာက္ေအာင္ သားသမီးေတြကုိ မိဘေတြက တားရမယ္။

သမၼာဒိ႒ိလမ္းေၾကာင္းမွန္ကုိ ညႊန္ျပ ရမယ္။ ဒါက မိဘေတြရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး တာ၀န္လို႔ အေမ ယူဆတယ္။
ဒါေၾကာင့္ မမွီ၀ဲ၊ မဆည္းကပ္ဘဲ ေနလို႔မရတ့ဲ၊ အနီး ကပ္ဆံုး အတူေနရတဲ့ မိဘက၊ လူမိုက္ မျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီး တယ္လို႔ အေမေတြးမိတာေပါ့ သားငယ္ရဲ႕။

မိဘရဲ႕ေကာင္းရာညႊန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ ေကာင္းတာလုပ္၊ ေကာင္းတာေျပာ၊ ေကာင္းတာႀကံစည္၊ ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားသူ၊ မဂၤလာနဲ႔ျပည့္စံုသူျဖစ္ပါေစလုိ႔ အေမဆႏၵျပဳပါတယ္။

မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၾကပါေစ။

အေမ
http://www.pti31.com/

ဗုဒၶ ရဲ႕ မဂၤလာတရားေတာ္ - ၁

သားငယ္
လူ႔ျပည္ေလာကႀကီးကုိ စည္ပင္သာယာ၊ ၀ေျပာ၊ ခ်မ္းသာေစႏုိင္တဲ့ စီမံကိန္းႀကီးတစ္ခုကုိ အေမေရးျပသြားမယ္။ ဘယ္လုိစီမံကိန္းႀကီးလဲလို႔ ေတြးမိသလားကြယ္။

အဲဒါကေတာ့ (၃၈)ျဖာမဂၤလာတရားေတာ္ျဖစ္တယ္။ `ဒါလား၊ သားငယ္သိၿပီးပါ` လို႔ သားယူဆခ်င္ယူဆမွာပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္းလည္း သိၿပီးတဲ့ နာမည္ေက်ာ္တရားကုိး။
အာဂံုအလြတ္ရခ်င္ရမယ္၊ အဓိပၸါယ္ေတာ့ ဂဃနဏ မသိဘူးမဟုတ္လား။ ငယ္စဥ္က ဆရာႀကီးဒဂုန္ဦးထြန္းျမင့္ရဲ႕ မဂၤလာကဗ်ာေလးေတြ ရြတ္ဆိုခဲ့ရလို႔ အထုိက္အေလ်ာက္ေတာ့ သိၿပီးျဖစ္မွာေပါ့။


(၃၈) ျဖာမဂၤလာတရားေတာ္္ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က မဂၤလာ တရားမေဟာခင္၊ အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္း ေကာလာဟလ ျဖစ္ၿပီးမွ ေဟာရတဲ့တရားေတာ္ျဖစ္တယ္။ နတ္နဲ႔လူအေပါင္း တုိ႔ဟာ မဂၤလာကုိ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္တုိင္ေအာင္ ႀကံဆခဲ့ၾကတယ္။ အျမင္စြဲမဂၤလာ (ဒိဌမဂၤလာ)၊ အၾကားစြဲ မဂၤလာ (သုတမဂၤလာ)၊ အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႕အထိစြဲမဂၤလာ (မုတမဂၤလာ)စတဲ့ မဂၤလာ အယူအဆအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔ကုိ လူနတ္အျဖာျဖာတုိ႔ အျငင္းပြားခဲ့ ၾကတယ္။ ခ်မ္းသာျခင္းအေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာကုိ မသိခဲ့ၾကဘူး သားငယ္ရဲ႕။

အမ်ဳိးအမည္ မထင္ရွားတဲ့ နတ္သားတစ္ပါးက သန္းေခါင္ယံမွာ ျမတ္စြာဘုရားထံေမွာက္ အေရာက္လာၿပီး ေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားလို႔ နတ္တို႔ထက္နတ္ အျမတ္ဆုံး ျမတ္စြာဘုရားက မေကာင္းမႈမွန္သမွ် ပယ္ေဖ်ာက္တတ္ေသာ သံုးဆယ့္ရွစ္ျဖာ မဂၤလာတရားေတာ္ကုိ တစ္ေလာကလံုးရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားအလို႔ငွာ ေဟာေတာ္မူခဲ့တယ္။ ေဟာၾကားတဲ့ ေနရာက သာ၀တိိျၳပည္၊ အနာထပိဏ္သူေဌးရဲ႕ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းတုိက္ ျဖစ္တယ္။

မဂၤလာတရားေတာ္က လူမႈေရး အမ်ားဆံုးပါတဲ့တရား ျဖစ္တယ္။ ေလာကီႀကီးပြားေရးကုိ လမ္း ညႊန္ေပး႐ုံမက၊ ေလာကုတၱရာ ဘ၀ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ နိဗၺာန္ရသည္အထိ အဆင့္မွန္မွန္ အျပည့္စံုဆံုး လမ္းညႊန္ေပးတဲ့ တရားေတာ္လည္း ျဖစ္တယ္။ တရားေတာ္အတုိင္း က်င့္ႀကံအားထုတ္သူကုိ ပညာ ျပည့္၀ ႏွလံုးလွၿပီး ခ်မ္းသာသုခရေစတယ္။

အေျခခံေလာကီႀကီးပြားေရးနဲ႔ သက္ဆုိင္တဲ့ မဂၤလာက (၂၁) ပါးရွိတယ္။ အသက္ပိုင္း၊ အရြယ္ပိုင္းနဲ႔ေျပာရရင္ ပထမ အရြယ္ အသက္(၂၀)အထိက ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး မဂၤလာ (၃)ပါး၊ ေနထုိင္ေရး မဂၤလာ(၃)ပါး၊ ပညာေရးမဂၤလာ(၄)ပါး၊ ေပါင္း(၁၀)ပါး ပါ၀င္တယ္။
ဒုတိယအရြယ္ အသက္(၂၀)မွ (၄၀)အထိက လုပ္ေကၽြး ေမြးျမဴေရး မဂၤလာ(၃)ပါး၊ လူထုအက်ဳိးျပဳ မဂၤလာက(၄)ပါး၊ ကုိယ္က်င့္ေကာင္းမြန္ေရး မဂၤလာက(၄)ပါး၊ ေပါင္း(၁၁)ပါး ပါ၀င္ တယ္။ အသက္(၄၀)အရြယ္မ်ားအတြက္က မဂၤလာ(၂၁)ပါးေပါ့။

တတိယအရြယ္ အသက္(၄၀)ေက်ာ္ကေန (၆၀)အထိ ေတာ့ အထက္တန္းဆက္ဆံေရး မဂၤလာ (၅)ပါးနဲ႔ အထက္တန္း ပညာရရွိေရးမဂၤလာ(၄)ပါး၊ ေပါင္း(၉)ပါး၊ ေလာကီအတြက္ မဂၤလာ(၃၀)၊ ေလာကုတၩရာအတြက္မဂၤလာ(၈)ပါး။

သားငယ္က အသက္(၂၀)ေက်ာ္ အရြယ္ဆိုေတာ့ မဂၤလာ(၂၁)ပါး က်င့္ရမွာေပါ့။ လူပ်ဳိလူလြတ္ျဖစ္လို႔ သားမယား ခ်ီးေျမာက္ေရးမဂၤလာ(၁)ပါးႏႈတ္လုိက္ရင္ မဂၤလာ(၂၀)က်န္မယ္။

`အပါး(၂၀)ႀကီးမ်ားေတာင္ က်င့္ႀကံရမွာလား´ လို႔ မ်ား တယ္မထင္နဲ႔ဦး သားငယ္ေရ႕။ အဓိက မဂၤလာကုိေဆာင္လုိက္ ရင္ က်န္တဲ့မဂၤလာ(၅)ပါးက ျပည့္စံုလာတာဆိုေတာ့ အေျခခံ မဂၤလာ(၆)ပါး ေဆာင္လုိက္ရင္ သားတုိ႔အရြယ္အတြက္ ျပည့္စံုၿပီ လို႔ဆိုရမယ္။

အသက္(၆၀)ေက်ာ္လာေတာ့ အျမတ္ဆံုးပန္းတုိင္ျဖစ္ တဲ့ နိဗၺာန္ကုိ ေမွ်ာ္္မွန္းလာၿပီေလ။ ဒီေတာ့ အျမတ္ဆံုး ေလာကုတၱရာ ပညာရရွိေရး၊ မဂၤလာ(၄)ပါး၊ အျမတ္ဆံုး ေလာကုတၲရာခ်မ္းသာရရွိေရး မဂၤလာ(၄)ပါး၊ ေပါင္း(၈)ပါး၊ အားလံုးေပါင္းေတာ့ (၃၈)ပါး၊ (၃၈)ျဖာ မဂၤလာေပါ့။

သားငယ္ေရ ျမတ္စြာဘုရားေဟာၾကားတဲ့ တရားက လူမ်ဳိးမေရြး၊ ဘာသာမေရြး၊ လက္ခံက်င့္ႀကံ ႏုိင္တဲ့ တရားပါ။ အျခားဘာသာ၀င္ေတြအေနနဲ႔ လုိက္နာဖို႔ ခက္ခဲတဲ့ တရား(၃)ပါးသာရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ရဟန္းသံဃာတုိ႔ကုိ ဖူးေျမာ္ျခင္း၊ သစၥာ(၄)ပါးကုိသိျခင္း၊ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္ ျပဳရျခင္းဆုိတဲ့ မဂၤလာ(၃)ပါးပဲ ျဖစ္တယ္။

မဂၤလာတရားေတာ္နဲ႔အညီ လိုက္နာက်င့္သံုးသူမွန္သမွ် အက်ဳိးစီးပြား ျဖစ္ထြန္းတယ္။

ရန္သူအႏုိင္မခံရ၊ ခ်မ္းသာ ႀကီးပြားတယ္၊ စစ္ပြဲတစ္ရာ ေအာင္ပြဲတစ္ရာ ရေစတဲ့တရားပါပဲ။ မဂၤလာတရားက မွတ္သားအပ္၊ က်င့္သံုးအပ္တဲ့ တရားပါ သားငယ္။

မေကာင္းပယ္ျဖတ္၊ အက်င့္ျမတ္၊ မွတ္အပ္မဂၤလာ၊
တိုးတက္ႀကီးပြား၊ အက်င့္မ်ား၊ မွတ္သားမဂၤလာ၊
သံုးပံုပိဋကတ္၊ အဆီျမတ္၊ မွတ္အပ္မဂၤလာ။
မဂၤလာအေပါင္းနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။

အေမ
http://www.pti31.com